livemarks sitemap
Երկուշաբթի, Սեպտեմբերի 16, 2019

1Մոր եւ մանկան առողջության պահպանման գիտահետազոտական կենտրոնի տնօրեն, բ.գ.դ. պրոֆեսոր ԳԵՈՐԳԻ ՕԿՈԵՎԸ, ով վերջերս է նշել իր ծննդյան 60-ամյակը, «Զարուհու» հետ զրույցում պատմեց, թե որն է եղել իր ամենացանկալի նվերը, խոսեց նաեւ ընտանիքի, մասնագիտության մասին…

60-Ն ԱՅՆ ՏԱՐԻՔՆ Է, ԵՐԲ ՍԿՍՈՒՄ ԵՍ ՀԱՍԿԱՆԱԼ, ԹԵ ԱՌՀԱՍԱՐԱԿ, ԻՆՉ ԵՍ ԱՐԵԼ
Մարդիկ միշտ ուզում են հավատալ, որ կյանքի քիչ մասն է անցել եւ շատը դեռ առջեւում է, սակայն, դա, ցավոք, այդպես չէ: 60-ը, հավանաբար, այն տարիքն է, երբ սկսում ես հասկանալ, թե առհասարակ, ինչ ես արել, քեզանից հետո ինչ հետք ես թողել... Տարիները արագ են սլանում, դեռ շատ բան ունեմ անելու:  Հուսով եմ` կանեմ, գոնե, այդ շատ ասածի մեծ մասը:  Ամեն դեպքում, ինչպես ասում են, ուժերս դեռ տեղն են:

ՀՈԲԵԼՅԱՆՍ ՉԵՄ ՆՇԵԼ
Հոբելյանը` հոբելյան, բայց դրանով կյանքը չի սահմանափակվում, պետք է աշխատել, կան պացիենտներ, պատասխանատվություն նրանց հանդեպ...
Պետք է խոստովանեմ, որ, որպես այդպիսին, հոբելյանը չեմ նշել: Այնպես է ստացվել, որ  որդիներս Հայաստանում չեն: Ավագ որդիս` ԱՄՆ-ում է, կրտսերս` Լոնդոնում: Երբ իրար գլխի բոլորը հավաքվեն, այն ժամանակ էլ կնշենք հոբելյանը:

ԻՆՉ Է, ԹԵ` ՄԵԿ ՏԱՐԻ ԷԼ ՄԵԾԱՑԱՆ...
Ծննդյան օրը նշեցինք նեղ շրջանակում` ընտանիքի անդամներ, ընկերներ: Ամեն մարդ ծննդյան օրվան տարբեր է վերաբերվում: Երբ հիմա տեսնում եմ, թե ինչպես են թոռներս իրենց ծննդյան օրվան սպասում, հետ հայացք եմ գցում, կարծում եմ` նրանց տարիքում ես էլ նույն կերպ սպասում էի այդ օրվան, նվերներին:
Մի բան հաստատ կարող եմ ասել, որ ես չեմ պատկանում այն մարդկանց թվին, ովքեր իրենց ծննդյան օրը ողբերգություն են սարքում, ինչ է, թե` մեկ տարի էլ մեծացան... Չնայած չեմ էլ ուրախանում, առանձնապես... Ինձ համար այդ օրը սովորական աշխատանքային օր է` ձմեռային օր... Այդ օրը ես միշտ ծնողներիս եմ հիշում: Մորս, որը ինձ լույս աշխարհ բերեց...

ԱՄԵՆԱԹԱՆԿ ՆՎԵՐԸ
Ճիշտն ասած, չեմ էլ մտածել դրա մասին (Ժպտում է.- հեղինակ): Անշուշտ, նվերներ էլ ստացա որդիներիս կողմից, սակայն ինձ շատ զարմացրին թոռներիս ձեռքերով պատրաստված նվերները. ինչ-որ բան էին ներկել, նկարել, սոսնձել… Ինձանից գաղտնի էին պահել, որ անակնկալ լինի, առավոտյան համբուրեցին եւ մատուցեցին նվերը: Ցանկացած պապի սիրտ կհալվի նման նվերից…  Ամենաթանկ նվերը հենց դա էր…

ԼԱՎ ԸՆԿԵՐԸ ՆԱ Է, ՈՎ...
Ըստ իս, լավ ընկերն այն մարդն է, ով քեզ հետ է ե՛ւ ուրախության, ե՛ւ տխրության պահերին, դու էլ իր կողքին ես` առանց որեւէ պարտավորության: Չեմ կարող ասել, որ շատ ընկերներ ունեմ, սակայն  կան մարդիկ, որոնց հետ ընկերությունը երկար տարիների պատմություն ունի: Մեր հարաբերությունները շատ ջերմ են, ինչպես որ հարիր է իսկական ընկերներին:

ԵՐԱԺԻՇՏ ԸՆԿԵՐՆԵՐ ՉՈՒՆԵՄ
Գիտեք, ես այն կարծիքին չեմ, որ մարդ պետք է շատ ընկերներ ունենա: Այդպես չի լինում. կան շատ ծանոթներ:    
Իմ ընկերները տարբեր մասնագիտության տեր մարդիկ են: Ի դեպ, բոլորը չէ, որ ունեն բարձրագույն կրթություն: Ընկերներիս ցուցակում կան ե՛ւ բժիշկներ, ե՛ւ գեղանկարիչներ... Օրինակ` երաժիշտ-ընկերներ չունեմ:  Իհարկե, ոչ այն պատճառով, որ նրանց հետ ընկերություն անել չի կարելի: Պարզապես, այդպես է ստացվել: Ընկերներիս հատուկ չեմ ընտրել:

ԿԻՆՍ ԲԺԻՇԿ Է
Լավ է, որ երկրորդ կեսդ էլ բժիշկ է: Հնարավորություն կա կիսվելու, խորհուրդ հարցնելու, քննարկելու մասնագիտական հարցեր: Երբեմն ասում են, որ ամուսինները պետք է տարբեր մասնագիտության տեր մարդիկ լինեն, որպեսզի տանը հանգստանան, այսպես ասած, չքննարկեն աշխատանքային անցուդարձը, սակայն ես այդ կարծիքին չեմ:
Կնոջս հետ երբեմն քննարկում ենք, ասենք,  հիվանդանոցում տեղի ունեցած հետաքրքիր դեպքերը, բայց, դա, բնականաբար, այն միակ քննարկվող թեման չէ... Հավատացեք, որ շատ ու շատ հետաքրքիր թեմաներ էլ կան` թատրոն, կինո: Վերջինը, ցավոք սրտի, ավելի քիչ:

ՃԱԿԱՏԱԳԻՐ Է...
Ես եւ կինս` տիկին Էմման, համակուրսեցիներ ենք: Ի դեպ, ծնողներս էլ համակուրսեցիներ են եղել: Ճակատագիր է... Կյանքը հաճախ է նման հետաքրքիր դրվագներ ու հանդիպումներ պարգեւում... Նույն կերպ, ի դեպ, դասավորվել է որդիներիս ճակատագիրը: Երբեմն մտածում ես, իսկ եթե ինչ-որ մեկը բռներ ու կինո նկարահաներ: Արդյունքում, գուցե, հնդկական ֆիլմ ստացվեր... Սակայն նման ֆիլմեր կյանքում հաճախ են հանդիպում, երբեմն էլ շատ բարդ ու խճճված սցենարով... Ճակատագրից չես փախչի: Ամեն ինչ վերեւում գրված է...
Դժվարանում եմ ասել, թե որքան հաճախ է կյանքն անակնկալներ մատուցում, սակայն հստակ կարող եմ ասել, որ պետք է ուրախանալ յուրաքանչյուր այգաբացի համար. չէ՞ որ արթնացել ես խաղաղ պայմաններում, եւ դրսում արեւ է... Ինձ ահ ու սարսափ է ներշնչում, երբ տեսնում եմ հեռուստատեսությամբ` ինչ է կատարվում, օրինակ, հենց նույն Ուկրաինայում... Սիրտս կտոր-կտոր է լինում, երբ լացող երեխա կամ մայր եմ տեսնում...

ԲԺՇԿԻ ՎՐԱ ԱՅՆՊԵՍ ԵՆ ՆԱՅՈՒՄ, ԿԱՐԾԵՍ ԹՇՆԱՄԻ ԼԻՆԻ...
2Բժշկի մասնագիտությունն իրավամբ ամենաբարդ մասնագիտությունն է: Դա չեմ ասում այն բանի համար, որ ինքս էլ բժիշկ եմ: Մեր գործը ե՛ւ շնորհակալ, ե՛ւ անշնորհակալ է: Մարդիկ մտածում են. եթե բժշկի մոտ են գնացել, ապա նա պետք է իր բոլոր հարցերը լուծի, սակայն, ցավոք, այդպես չէ: Այստեղ կապ չունի բժշկական ոլորտի ձեռքբերումներն ու զարգացումները: Եթե այնպես լիներ, որ բժիշկը ամենակարող մարդը լիներ, ապա մարդիկ առնվազն երեք հարյուր տարի կապրեին: Մեր մասնագիտության մեջ ե՛ւ հաջողություններ են լինում, ե՛ւ անհաջողություններ... Սակայն ցանկացած բժիշկ իր գործում հաջողություններ է ակնկալում: Իսկ եթե այդ հաջողություն ասվածը, Աստված մի արասցե, ձախողվում է` բժշկի վրա այնպես են նայում, կարծես թշնամի լինի: Հաճախ էլ օգտվում են նրա անպաշտպան լինելուց:
Այսօր բժիշկները պաշտպանված չեն: Չկա որեւէ օրենք... Հենց ինչ-որ բան այն չէ, միանգամից գործի են անցնում. տեսնենք, թե ինչ է արել այդ բժիշկը:
Բժիշկն ապրում է պացիենտի հետ, հիվանդանում է նրա հետ, անհանգստանում է նրա համար... Իհարկե, խոսքը բոլոր բժիշկների մասին չէ: Կան բժիշկներ, որոնք, մեղմ ասած, չպետք է զբաղվեն այդ մասնագիտությամբ, ավաղ... Նման դեպքեր յուրաքանչյուր բնագավառում էլ կան` ե՛ւ մանկավարժական ասպարեզում, ե՛ւ ուժային կառույցներում, ե՛ւ...
Փոխվել է բժիշկների հանդեպ վերաբերմունքը: Նախկինում բժշկին ավելի շատ էին հարգում, պաշտում: Ամեն դեպքում, չեմ կարող մի դեպք մտաբերել, երբ շտապօգնության բժշկի վրա որեւէ մեկը ձեռք բարձրացներ: Դա ինձ համար անընդունելի է:

ՀԱԶՎԱԴԵՊ Է ԼԻՆՈՒՄ, ԵՐԲ ՀԱՆԳՍՏՅԱՆ ՕՐԴ ՏԱՆՆ ԵՍ ԱՆՑԿԱՑՆՈՒՄ
Միանշանակ հիվանդանոցում ավելի շատ ժամանակ եմ անցկացնում, քան տանը: Ամեն օր 8:20-ից սկսած` աշխատանքի եմ գալիս, եւ Աստված գիտի, թե մինչեւ երբ: Հնարավոր է` ընդհանրապես տուն գնալ էլ չհաջողվի: Հազվադեպ է լինում, երբ հանգստյան օրդ տանն ես անցկացնում: Այսպիսին է բժշկի մասնագիտությունը: Ոչ ոք չի կարող գուշակել, թե երբ հիվանդը կվատանա, կլավանա, որ ժամին կինը կորոշի ծննդաբերել, ինչ բարդություններ կարող են լինել ծննդաբերության ընթացքում:

ՄԵՐ ԿԵՆՏՐՈՆՈՒՄ ԱՇԽԱՏՈՒՄ ԵՆ ՓՈՐՁԱՌՈՒ ԵՎ ՊՐՈՖԵՍԻՈՆԱԼ ԲԺԻՇԿՆԵՐ
Տարբեր կանանց հետ ենք շփվում: Կան հանգիստ բնավորության տեր կանայք եւ կան հակառակը: Հաճախ ամուսինների հետ էլ ենք հանդիպում, զրուցում:
Երբեմն այնպիսի զավեշտալի բաներ կարող են ասել. համացանցի մենաշնորհն է: Այս դեպքում էլ փորձում ենք հասկանալ, օգնել: Մեր կենտրոնում աշխատում են փորձառու, պրոֆեսիոնալ բժիշկներ, որոնք ցանկացած իրավիճակից, համոզված եմ, կարող են պատվով դուրս գալ:
Մանկաբարձ-գինեկոլոգների աշխատանքն ամենածանրն է: Այն հավասարազոր է վերակենդանացման բաժանմունքի բժիշկների աշխատանքին:  

Ե՛Վ ԵՐԵԽԱՅԻ, Ե՛Վ ՄՈՐ ՀԱՄԱՐ ԵՆՔ ՊԱՏԱՍԽԱՆԱՏՈՒ
Մանկաբարձ-գինեկոլոգը պատասխանատու է ե՛ւ երեխայի, ե՛ւ մոր առողջության համար:
Ամենաշատ անհանգստացնողը` նորածիններն են: Բնության օրենք է. նրանք չեն կարող ասել, թե ինչ է իրենց անհանգստացնում: Բուժելը նրանց դժվար է, քանի որ, ինչպես գիտեք, որեւէ հիվանդություն  ախտորոշելու համար,  բժշկական հարցեր են տրվում, այս դեպքում անզոր ես:

ՀԻՎԱՆԴԻ ԱՆՈՒՆԸ, ԳՈՒՑԵ, ՉՀԻՇԵՄ...
Եղել են ծանր վիրահատություններ, որոնք երբեւէ չես մոռանում: Լավ հիշում եմ իմ առաջին կեսարյան հատումը: Հետաքրքիր է, որ այնքան էլ չհիշվեց առաջին ընդունած ծնունդը: Չեմ մոռանում նաեւ արհեստական բեղմնավորման հաջող փորձը, որի արդյունքում եռյակ լույս աշխարհ եկավ: Շատ դեպքեր կան, սակայն այդքանը չես կարող մտաբերել: Բժիշկը, գուցե, հիվանդի անունը չհիշի, թող չնեղանան հիվանդները, բայց դեպքը, ծանր վիրահատությունը երբեւէ չի մոռանա:

ԶԳԱՑՄՈՒՆՔՆԵՐ, ՈՐ ԵՐԲԵՎԷ ՉԵՆ ՍԱՌՈՒՄ
Ասում են` բժիշկն անհոգի է... Այդպես չէ, երբ նա մահ է տեսնում, դա էլ իր հոգում ծանր հետք է թողնում: Նա երկար ժամանակ անհանգստանում է կատարվածի համար: Նրա զգացմունքները երբեք չեն սառում: Դժվար է մտաբերել այն դեպքերը, որոնք ժպիտ են առաջացրել, սակայն դժվար է մոռանալ այն դեպքը, որը քեզ ցավ է պատճառել:

ՄԵՐ ԸՆՏԱՆԻՔՈՒՄ ԲՈԼՈՐԸ ԲԺԻՇԿ ԵՆ
Բժշկի թոռ, ծոռ, երեխա, հետագայում հայր, եւ կարծում եմ` պապ էլ կլինեմ... (Ժպտում է.- հեղինակ): Ինձ մոտ այնպիսի տպավորություն էր, որ բժշկի մասնագիտությունից բացի, այլ մասնագիտություն աշխարհի երեսին չկա. ծնողներիս, տատիս եւ պապիս ազդեցությունն էր: Մեր ընտանիքում բոլորը բժիշկ են` ե՛ւ եղբայրս, ե՛ւ կինս, ե՛ւ ավագ որդիս, սակայն, բացառություններ էլ կան. կրտսեր որդիս իր տիկնոջ հետ իրավաբան է: Այս փաստը, կարելի է ասել, անսպասելի էր մեր ընտանիքի համար: Այնպես որ, թոռներս ընտրության հնարավորություն ունեն:

ԵԹԵ ՆՈՐԻՑ...
Եթե անգամ նորից բախտ վիճակվեր մասնագիտություն ընտրել, ապա, հավանաբար, կրկին նույն ընտրությունը կկատարեի: Ինչ-որ տեղ կարդացել եմ, որ երջանիկ մարդը նա է, ով մեծ հաճույքով աշխատանքի է գնում եւ նույնքան մեծ հաճույքով տուն վերադառնում: Կարծում եմ` իմ մասին է. միշտ մեծ հաճույքով աշխատանքի եմ գնում, հաճույքով տուն վերադառնում` շփվելու կնոջս, թոռներիս հետ: Ժամանակը սուղ է, բայց պետք է այնպես անել, որ ժամանակը բավականացնի, քանի որ թոռներս ուշ կամ շուտ` պետք է տեղափոխվեն իրենց ծնողների մոտ: Ի դեպ, ավագ թոռս իմ անունն է կրում: Բարի ավանդույթ կա մեր ընտանիքում` երեխաներին Գեորգի եւ Գրիգորի անուններ դնելը:   

Ո՛Չ ԳԻՐՔ, Ո՛Չ ԷԼ ՖԻԼՄԻ ՍՑԵՆԱՐ ՀԱՍՏԱՏ ՉԵՄ ԳՐԻ
Չգիտեմ,  հավանաբար ո՛չ  գիրք  կգրեի, ո՛չ էլ ֆիլմի համար սցենար: Շատ կցանկանայի, որ այն ջերմությամբ, ինչպես ես եմ հիշում ծնողներիս, այնպես էլ ինձ հիշեին:
Ամեն օր, կարծես, հաշվետվություն եմ տալիս հորս: Նրա  նկարը իմ աշխատասենյակում է, եւ այնպիսի տպավորություն է, որ նա ինձ վրա մի տեսակ խիստ հայացք է գցում ու ասում.  «Սա չէ, քո արած գործը...»: Դա իր սիրելի արտահայտությունն էր:  Ծանր տարիներին մի քանի պալատ վերանորոգեցինք ու այն մեծ ոգեւորությամբ ցուցադրեցինք նրան... Եկավ, նայեց ու ասաց. «Սա չէ ձեր արած գործը... բա մնացածը ե՞րբ եք վերանորոգելու»:
Նա շատ խիստ, պահանջկոտ անձնավորություն էր, բայց միեւնույն ժամանակ, շատ բարի մարդ, ում շնորհիվ Մոր եւ մանկան առողջության պահպանման գիտահետազոտական կենտրոնը հասավ այն բարձունքներին, ինչպիսին որ տեսնում եք այսօր...

Մեկնաբանել


Անվտանգության կոդ
Վերաբեռնել

TOP 20

Վերջին մեկնաբանվածները

Նորություններ

Արդեն կրպակներում

Հումոր

humor

levgroup

poqrikner.am

poqrikner

Miss & Mister Z

miss-z

Коллекции КП

Մեր էջը Facebook-ում