livemarks sitemap
Երեքշաբթի, Սեպտեմբերի 17, 2019

«Զարուհի» ամսագրի հարցազրույցը ՀՀ սփյուռքի նախարար ՀՐԱՆՈՒՇ ՀԱԿՈԲՅԱՆԻ հետ

 

- Տիկի՛ն Հակոբյան, Դուք երկար տարիներ քաղաքականության մեջ եք, արդյո՞ք հայ կինը այսօր քաղաքական գործընթացներում կարողանում է իր վճռական խոսքը ասել: Երկրորդ` հե՞շտ էր այն ճանապարհը, որով անցաք Դուք եւ կերտվեցիք որպես Հրանուշ Հակոբյան:

- Հայ կինը քաղաքական գործընթացներում իր վճռական խոսքը կասի այն ժամանակ, երբ ըստ ամենայնի կլինի այնտեղ ընդգրկված, ներկայացված: Առայժմ քիչ են կին անհատները… Իսկ կայանալու, հասուն գործիչ դառնալու համար, այո՛, ճանապարհ է պետք անցնել, ոչ դյուրին ճանապարհ… Աշխատել է պետք:

Արտաքուստ կարող է թվալ, թե ես հեշտությամբ եմ կերտել իմ կին-քաղաքական գործչի կենսագրությունը: Սակայն այդ ամենի հիմքում պարզապես բոլոր իրավիճակներում եւ հանգամանքներում սեփական ժողովրդին, հայրենիքին ծառայելու մղումն է, որն արդեն ինձ համար դարձել է ապրելու սկզբունք, կոչում:

Երբ հետադարձ հայացք եմ ձգում իմ անցած ուղուն, մտածում եմ, որ այն ընդամենը միշտ առաջին գծում լինելու ե՛ւ հարվածները կրելու, ե՛ւ հաղթանակի բերկրանքը վայելելու, տքնելու, աշխատելու, գործ կատարելու ուղի է եղել: Մեծ հայտնագործություն չեմ անի, եթե ասեմ, որ պետական, քաղաքական գործչի պաշտոնի աստիճանը ուղիղ համեմատական է նրա պատասխանատվությանը, աշխատանքի ծավալին ու բարդությանը, իրավիճակին տիրապետելու եւ ճիշտ որոշումներ կայացնելու ունակությանը: Եթե անհատի, մասնավորապես` կին անհատի համար քաղաքականությունը խորապես գիտակցված ճանապարհ է, պետականության կերտմանը նպաստելու վճռականություն, այլ ոչ թե հաշվենկատություն կամ արկածախնդրություն, ապա այդ ուղին չափազանց դժվար է, քարքարոտ, եւ ամեն վայրկյան ինքդ պիտի բացես, հարթես այն: Իսկ դրա համար պետք է սկզբունք, աշխատանք եւ հետեւողականություն: Մանավանդ որ` անկախ հանրապետության կերտումը սկսվեց համարյա զրոյից: Փլուզվեցին բոլոր տնտեսական, քաղաքական համակարգերը: Երկիրը գտնվում էր աղքատության շեմին. երկրաշարժի հետեւանքներ ու որբացած մանուկներ, ղարաբաղյան պատերազմ, փախստական հայրենակիցներ, էներգետիկ ճգնաժամ, շրջափակում…

Կարծում եմ` յուրաքանչյուր պաշտոնյայի, պետական եւ քաղաքական գործչի պարտականությունն է նվիրվել, աշխատել, աշխատանքով եւ մնայուն գործերով թեթեւացնել պետության հոգսերը, կառուցել նոր, ազատ եւ անկախ հանրապետություն:

- Ձեզ ո՞ր ոլորտում էիք ավելի լավ զգում` օրենսդիրո՞ւմ, գործադիրո՞ւմ, թե՞ կապ չունի. աշխատող մարդը ամեն տեղ էլ աշխատում է:

- Աշխատանքի ե՛ւ օրենսդիր, ե՛ւ գործադիր ոլորտները ինձ խորթ չեն. երկուսում էլ աշխատել եմ, աշխատել եմ սիրով, ջանադրաբար եւ ավյունով:

Ղեկավարել եմ Հայաստանի լենինյան երիտասարդական կազմակերպության կենտրոնական կոմիտեն, 22 տարի անընդմեջ եղել եմ խորհրդարանի անդամ, ղեկավարել եմ մի շարք խորհրդարանական հանձնաժողովներ:

Երկարատեւ գործունեություն եմ ծավալել խորհրդարանի միջազգային կապերի զարգացման եւ ամրապնդման ուղղությամբ, եղել եմ միջխորհրդարանական միության հայկական պատվիրակության ղեկավար, ԵՄ-Հայաստան հանձնաժողովի փորձագետ:

Խորհրդարանում մշակել եմ օրենքներ, զբաղվել օրինաստեղծ գործունեությամբ, օրենքների միջոցով օգնել ընտրողներիս, կարգավորել հասարակական հարաբերություններ, բարձրացրել եւ փորձել եմ լուծել ընտրողների առաջադրած հարցերը. մի խոսքով` օգտակար գործ անելը իմ տարերքն է:

Այլ է աշխատանքի բնույթը, բովանդակությունը կառավարությունում: Երկու անգամ աշխատել եմ գործադիր իշխանությունում, ղեկավարել եմ շատ ծանր ու բարդ ոլորտներ:

Սոցիալական ապահովության նախարար եղած ժամանակահատվածը (1996-1998թթ. ) ամենադրամատիկ, ամենաաղքատ եւ ամենադժվար տարիներն էին` սոցիալական իրավիճակի առումով: Օրենքն ու օրինականությունը հաստատելու ընթացքում կենսաթոշակային հիմնադրամում ի հայտ եկան բազմաթիվ սխալներ ու հափշտակումներ, հետեւողական աշխատանքների շնորհիվ հայտնաբերված դրամները վերադարձվեցին բյուջե, հազարավոր «մեռած հոգիներ» հանվեցին կենսաթոշակների ցուցակներից, լուրջ վերահսկողություն սահմանվեց հումանիտար օգնության տրամադրման վրա, որտեղ եւս բացահայտվեցին եւ մշակվեցին անօրինականությունների կանխման մեխանիզմներ:

Այլ է վիճակը Սփյուռքի նախարարությունում: Ինձ համար ե՛ւ մեծ պատիվ, ե՛ւ չափազանց մեծ պատասխանատվություն էր հանրապետության նախագահի հանձնարարականը` ղեկավարել Սփյուռքի նախարարության ստեղծումը: Յուրաքանչյուր կառույցի, առավել եւս` նման պետական կառավարման մարմնի ստեղծումը պահանջում է լուրջ ֆինանսական ներդրումներ, իսկ որ կարեւորն է` Սփյուռքի ջերմ վերաբերմունքն ու վստահությունը: Երկուսուկես տարվա հեռվից ուզում եմ ընդգծել, որ նախարարության ստեղծումը համընկավ համաշխարհային ֆինանսատնտեսական ճգնաժամի հետ, եւ ստիպված եղանք շատ փոքր գումարներով սկսել աշխատանքները, մյուս կողմից էլ հայ-թուրքական արձանագրությունների հետ կապված Սփյուռքի բողոքն ու ալեկոծությունը սփյուռքահայերին հեռու պահեցին սկզբնական շրջանում նախարարությանը օգնելու որեւէ ջանքերից: Հետեւաբար, միայն նվիրյալ, հայրենասեր թիմի աշխատանքի շնորհիվ էր հնարավոր հաղթահարել դժվարությունները եւ վերականգնել հավատն ու վստահությունը, մշակել ծրագրեր, որոնք բխեն Սփյուռքի պահանջներից, եւ, որ ամենակարեւորն է, անհրաժեշտ էր ապահովել սփյուռքահայերի մասնակցությունը այդ ծրագրերի իրականացմանը: Կարճ ժամանակահատվածում մեզ հաջողվեց ոչ միայն լուծել նախարարության ստեղծման ֆինանսական, կազմակերպչական, իրավական հարցերը, այլեւ համապատասխան տեղեկատվական միջոցներով ոգեւորել սփյուռքահայերին, ներգրավել նրանց նախարարության իրականացրած բազմաթիվ ծրագրերում:

Իմ խորին համոզմամբ` գիտելիքներ, փորձ ու հմտություններ ունեցող անհատները, եթե կամք չեն դրսեւորում եւ իրենց հնարավորություններով չեն նպաստում իենց նորաստեղծ երկրի կառուցման գործին, ուրեմն ընդամենը մեղք են գործում: Ձեռքերը ծալելով եւ միայն քննադատելով` երկիր չի կառուցվում:

- Տիկի՛ն Հակոբյան, Ձեր կարծիքով ո՞րն է իդեալական հայ կնոջ կերպարը:

- Մեկ բառով` Մայրս. նա կատարելություն է:

Իսկ ավելի ընդարձակ` իմ ընկալմամբ հայ կինն արդեն իդեալական է. համեմատել չեմ ուզում ոչ մի ազգության պատկանող կնոջ հետ: Իսկ նրա իդեալական տեսակն արդեն հայ մայրն է` իր հայեցի օջախը վառ պահող հայ կինը, իր ամուսնու եւ եղբոր հետ բռնության դեմ ծառս եղող մարտիկը, գիտության քարքարոտ ճանապարհը հարթող, հաճախ հաջողությամբ նաեւ նոր ուղիներ բացող գիտնականը: Իմ պատկերացմամբ` հայ կինը կյանքի դժվարին պայմաններում քարից հաց քամող, անվերջ ստեղծող հողի մշակն է, քաղաքականության մեջ իր սկզբունքներին հավատարիմ գործիչը, ազգի ու պետության շահերը պաշտպանող, դրանք ամեն ինչից վեր դասող Մարդ-Կինը:

Դեռեւս հնագույն ժամանակներից հայ կինն իր արգասավոր գործունեությունը ծավալել է կյանքի բոլոր բնագավառներում: Այդ ամենի մասին կարելի է անվերջ խոսել` վկայակոչելով հերոսության ու նվիրումի անթիվ օրինակներ` սկսած Ավարայրի ճակատամարտից մինչեւ Կիլիկիա, Եղեռնի տարիներից մինչեւ Մեծ հայրենական, Սփյուռքի հայապահպանության մարտադաշտից մինչեւ Արցախյան գոյամարտ ու անկախ Հայրենիքի կերտումը:

Հայ կինը եղել եւ մնում է կենսունակ ու արարչագործ, իմաստուն ու հնարամիտ, նվիրված ու սիրող, նուրբ ու գեղանի, բայց անհրաժեշտության պահին` օժտված իր օջախը պաշտպանելու, իր կողակցին սատար կանգնելու, մարտնչելու ու տքնելու, ինքնազոհողության ու նվիրումի կարողությամբ. ահա թե ինչու է նա ինձ համար կատարելատիպ:

- Տիկի՛ն Հակոբյան, երկար տարիներ աշխատել եք տղամարդկանց հետ, եւ միշտ էլ տպավորությունն այնպիսին է եղել, որ տղամարդիկ Ձեզանից մի տեսակ սարսռել են: Ինչի՞ հետեւանք է դա, եւ երկրորդ` կոնկրետ հիմա, երբ էլի կառավարության բոլոր կաբինետների ղեկավարները տղամարդիկ են, հե՞շտ եք նրանց հետ հարաբերվում աշխատանքի մեջ, թե՞ ոչ, եւ, որ ամենահետաքրքիրն է, նրանք Ձեզ ընկալում են որպես կին քաղաքական գործի՞չ, թե՞ պարզապես կին:

- Այո՛, աշխատանքային գործընկերներս ե՛ւ անցյալում, ե՛ւ այժմ ավելի շատ տղամարդիկ են, միշտ էլ ամենահարգալից եւ ամենաբարեկիրթ փոխհարաբերություններ են եղել, եւ այդպես է նաեւ այսօր: Սարսռե՞լ եք ասում, այսինքն` վախենա՞լ: Քավ լիցի` երբեք, կա փոխադարձ հարգանք, աշխատանքային փոխհարաբերություններ... Ընկալել որպես կի՞ն քաղաքական գործի՞չ, թե՞ պարզապես կի՞ն… Ի՞նչ դասակարգումներ են դրանք… Պարզապես պետք է լինել Մարդ, ունենալ բարոյական որոշակի նկարագիր եւ լինել կնոջ ու անհատի քո բարձունքում, եւ բոլորը քեզ հենց այդպես էլ կընդունեն, այդ թվում` նաեւ տղամարդիկ:

Ես սիրում եմ, որ կինը չափի մեջ է լինում, եւ ամբողջ կյանքում երբեք սահմանները չեմ խախտել: Եվ շնորհակալ եմ իմ գործընկերներից, որոնց կողմից միշտ էլ հարգալից վերաբերմունքի եմ արժանացել:

Կարծում եմ` կինն է խաղի կանոնները թելադրողը: Պարկեշտությունն ու զսպվածությունը պետք է զարդարեն յուրաքանչյուր կնոջ:

Իսկ իմ գործընկեր նախարարների հետ աշխատանքային լավ, բնականոն հարաբերություններ ունեմ: Իհարկե, նրանք գնահատում են իմ փորձը, անցած ճանապարհը եւ ինձ վերաբերվում են որպես քաղաքական գործչի, իսկ ինչ վերաբերում է էթիկայի կանոններին, նրանք խստորեն պահպանում են դրանք:

- Երբեւէ բախումներ ունեցել եք ՀՀ Կառավարության հետ, եւ եթե այո, ապա այն ինչո՞վ է ավարտվել:

- Ինչ խոսք, յուրաքանչյուր կառույցում արդյունավետ աշխատանքի ամենակարեւոր գործոններից մեկը առողջ բարոյահոգեբանական մթնոլորտն է, որի առաջնային նախապայմանը առողջ, կառուցողական քննադատությունն է, սեփական սկզբունքները, դիրքորոշումները հիմնավորելու եւ պաշտպանելու վճռականությունը: Իհարկե, տարակարծություններն անխուսափելի են, սակայն դրանք լինում են բանավեճի, երկխոսության մակարդակում:

Կառավարության նիստում բոլոր քննարկումները փոխհամաձայնության պայմաններում են անցնում: Այլ է վիճակը նախարարական կոմիտեի նիստերում. վարչապետը ստեղծում է պայմաններ շատ ազատ, լուրջ քննարկումների համար` ցանկացած սկզբունքային հարցի շուրջ: Մի դեպքում իմ առաջարկին համաձայնում են վարչապետը, կառավարության մյուս անդամները, մի այլ դեպքում` ոչ: Այնպես որ` կառավարության նիստերին նախորդած քննարկումները շատ կարեւոր են:

- Տիկի՛ն Հակոբյան, շատերին է հետաքրքրում այն հարցը, թե ինչպես է ստացվում Հ. Հակոբյանի մոտ, որ նա բոլոր առաջին տիկնանց հետ ջերմ հարաբերությունների մեջ է լինում:

- Աշխարհում, ինչպես նաեւ մեր երկրում առաջին տիկինների ինստիտուտը, կարելի է ասել, պետական գործունեության շարունակությունն է: Առաջին տիկինը զբաղվում է սոցիալական, մշակութային, բարեգործական գործունեությամբ, իրականացնում է ծրագրեր: Անկախությունից հետո Հայաստանի առաջին տիկնայք տարբեր ծրագրեր, ազգօգուտ գործեր են արել: Աշխատանքի բերումով անհրաժեշտության դեպքում ինչպես մյուս կառույցների, այնպես էլ նրանց հետ սիրով համագործակցում եմ, անհրաժեշտության դեպքում` աջակցում: Բնական է, որ նախագահի կինը իր գործունեությունը կազմակերպում է նաեւ համապատասխան նախարարների աջակցությամբ` մանկատներում, ծերանոցներում, մշակութային օջախներում եւ այլն: Հետեւաբար, այդ հարաբերությունները ինչպես մյուս նախարարությունների, այնպես էլ առաջին տիկնոջ ինստիտուտի հետ ոչ միայն ցանկալի են, այլ նաեւ անհրաժեշտ: Իմ հարաբերությունները առաջին տիկինների հետ գործնական, պաշտոնական եւ հարգալից հարաբերությունների շրջանակներում են եղել եւ կան:

- Տիկի՛ն Հակոբյան, իսկ ի՞նչ հարաբերությունների մեջ եք մյուս կին քաղաքական գործիչների հետ, մասնավորապես` ԱԺ ՀՀԿ խմբակցության: Եվ, բացի այդ, Ճի՞շտ են այն խոսակցությունները, որ ՀՀԿ-ի ներսում շատերը Ձեզ խանդով են վերաբերվում:

- Իմ գործունեության ընթացքում շատ եմ սիրում աշխատել կանանց հետ ¥նախարարությունում 75 տոկոսը կանայք են). նրանք առավել պատասխանատվությամբ են կատարում հանձնարարված գործը: Ազգային ժողովում, երբ ղեկավարում էի գիտության, կրթության, մշակույթի եւ երիտասարդության հանձնաժողովը, անդամների կեսից ավելին կանայք էին, Ազգային ժողովի 12 կանանցից 6-ը մեր հանձնաժողովում էին ընդգրկված, եւ մենք աշխատել ենք փոխադարձ հարգանքի մթնոլորտում, մինչեւ այսօր էլ շարունակվում են մեր լավ բարեկամական հարաբերությունները:

ՀՀԿ-ի ներսում մթնոլորտը առողջ է, եւ հերթական ապատեղեկատվությունն է տարածվում նաեւ Ձեր հարցի միջոցով: Նրանք իմ կուսակից ընկերներն են, եւ մարդկային փոխհարաբերություններն այստեղ ջերմ են եւ ընկերական: Շաբաթը մեկ անգամ ես լինում եմ կուսակցության գրասենյակում, մասնակցում քաղաքական հարցերի քննարկումներին, դրանք առավել կարեւորվում են, երբ կուսակցության նախագահն է ղեկավարում այդ քննարկումները: Նորմալ փոխհարաբերություններ ունեմ բոլոր կին քաղաքական գործիչների հետ ինչպես ՀՀԿ-ի ներսում, այնպես էլ` ՀՀԿ-ից դուրս: Խանդ հասկացությունը պետք է բացառել մարդկանց մեջից, քանի որ այդ զգացումը փչացնում է մարդու հոգին եւ վնասում առողջությանը:

- Կպատմե՞ք Ձեր ընտանիքի անդամների մասին եւ կասե՞ք, թե՞ որտեղ եք ապրում եւ ում հետ:

- Իմ ընտանիքի մասին պատմելու առիթներ եղել են: Աստծուց այնքան շնորհակալ եմ, որ ծնվել եմ հենց Հրանտ Հակոբյանի եւ Թերեզա Օհանյանի ընտանիքում: Հայրս գիտությունների դոկտոր, պրոֆեսոր է` ազնիվ, բարի, մարդկային: Մարդ, որին իր բոլոր ժամանակների ուսանողները պաշտում են: Շրջապատում հիանում, զարմանում են նրա գիտելիքների, ընդունակությունների եւ, իհարկե, հիշողության վրա: Ունի բանասերի եւ պատմաբանի դիպլոմ, բուհն ավարտել է երկու տարում: Իր կյանքի գործը համարում է 1993թ. Գավառում պետական համալսարանի ստեղծումը: Երբ երկրում այնպիսի ճգնաժամ էր, որ քանդվում էին բոլոր կապերն ու հարաբերությունները, նա կարողացավ ոչնչից համալսարան ստեղծել, եւ այդ ամենն իր ընկերական, մարդկային կապերի, հայրենասիրության, երիտասարդ սերնդի կրթության նկատմամբ ունեցած նվիրումի շնորհիվ:

Մայրս խիստ կազմակերպված, իսկական հայ կնոջ անզուգական կերպար է: Տանը չորս երեխա ենք` երեք քույր եւ մեկ եղբայր: Չորսի դաստիարակության բեռը մորս ուսերին է եղել: Հայրս «դրսի մարդ է եղել: Մայրս ե՛ւ տան, ե՛ւ դպրոցի տնօրինության հոգսերն է իր վրա կրել:

Ես տան երրորդ երեխան եմ: Մեր ընտանիքը հայկական ավանդական ընտանիք է, եւ ամեն մեկն իր տեղն ու դերն ունի: Ես իմ ծնողների համար երեխա էլ մնացել եմ եւ մինչ այսօր էլ կատարում եմ նրանց բոլոր ցանկությունները:

Ինձ համար հեղինակություն են մեծ քույրս եւ եղբայրս: Քույրս ունի երեք հրաշալի աղջիկներ, վեց թոռ: Եղբայրս իմ հպարտությունն է` խելացի, կազմակերպված, լուրջ: Նրա ընտանիքը եւս մեծ է. երեք երեխա ունի եւ չորս թոռ:

Փոքր քույրս, կարելի է ասել, իմ աղջիկն է, ութ տարով փոքր է ինձնից, փոքր հասակից ես եմ զբաղվել նրա կրթության, հանգստի, մասնագիտության հարցերով, ունի երկու աղջիկ եւ մեկ թոռ: Ես երջանիկ եւ հպարտ մարդ եմ ինձ համարում նաեւ իմ մեծ ընտանիքով:

Ես ապրում եմ իմ ծնողների հետ` պարզ, սովորական բնակելի շենքում:

- Առանձնատուն, շքեղ ավտոմեքենա ունե՞ք, թե՞ ոչ:

- Իմ աշխատավարձով ես չեմ կարող ունենալ առանձնատուն, շքեղ ավտոմեքենա, իմ ունեցվածքը համեստ, փոքրիկ բնակարան է:

- Ձեզ հարուստ մարդ համարո՞ւմ եք:

- Հարո՞ւստ: Իհարկե հարուստ եմ. հարստությունը միայն նյութական արժեքները չեն… Ես հարուստ եմ իմ ընտանիքով, իմ աշխատանքային թիմով, իմ ընկերներով ու շրջապատով, Սփյուռքում ինձ հավատացող մարդկանցով: Հոգով մարդ պետք է հարուստ լինի, պարզապես Մարդ լինի: Ես ինձ հարուստ եմ զգում իմ հոգեկան աշխարհով:

- Տիկի՛ն Հակոբյան, թեեւ աշխատանքի մեջ շատ զբաղված եք, բայց, այդուանդերձ, ուզում էի հարցնել` տանը Ձեր ձեռքով ճաշ պատրաաստո/ւմ եք, թե դրան հերթ չի հասնում:

- Աշխատանքով, իհարկե, ծանրաբեռնված եմ, բայց, երբ հարկ լինի, կարող եմ ճաշ պատրաստել եւ այն էլ` ընտիր ճաշատեսակներ… Քյավառի բոլոր ճաշերը շատ համեղ եմ պատրաստում, սակայն` առիթից-առիթ: Իրականում կարոտում եմ խոհանոցին:

- Եթե դեմ չեք, մի փոքր կիսվեք Ձեր նախասիրությունների մասին:

- Իմ ամենասիրելի զբաղմունքը ընթերցանությունն է. ես անբացատրելի հոգեկան հաճույք եմ զգում` կարդալով իմ սիրելի գրքերը, որոնք զարգացնում են մարդու մտածողությունն ու աշխարհընկալումը, տրամաբանությունն ու լեզվամտածողությունը:

Իմ տարերքը հատկապես հայ պոեզիան է, սիրում եմ առիթների դեպքում ասմունքել մեր մեծերի` Նարեկացու, Թումանյանի, Տերյանի, Մեծարենցի, Չարենցի, Սեւակի ու մյուսների բանաստեղծությունները:

Ինձ առանձնակի հոգեկան բավականություն, հանգստություն է պարգեւում նաեւ դասական երաժշտությունը, սիրում եմ հայկական ժողովրդական երգերը` հատկապես Կոմիտասի մշակմամբ: Մի խոսքով` իմ նախասիրությունը բարձր արվեստն է:

- Ինչպիսի՞ն է Հրանուշ Հակոբյանի զգեստապահարանը, բրենդին լուրջ կարեւորություն տալի՞ս եք, թե՞ ոչ:

- Համեստ աշխատավարձով բրենդային թանկարժեք զգեստներ ունենալ չես կարող, սակայն, իհարկե, չափազանց կարեւորում եմ նաեւ պետական պաշտոնյայի հագուկապը, տեսքը: Նա միշտ պետք է ներկայանալի լինի բոլոր առումներով: Կարծում եմ` բոլոր պարագաներում հնարավոր է ճաշակով հագնվել: Բրենդին կարեւորություն չեմ տալիս, զգեստապահարանումս էլ այն զգեստներն են, ինչ որ կրում եմ: Ձգտում եմ լինել դասական, սակայն` նորաձեւ:

- Թանկարժեք զարդեր ունե՞ք` թեկուզ ժառանգություն ստացած, եւ կրո՞ւմ եք դրանք, թե՞ ոչ:

- Թանկարժեք զարդեր չունեմ, ժառանգություն չեմ ստացել… Զարդեր ունեմ, սովորական զարդեր են: Այսօր թանկարժեք զարդերի կարիք էլ չկա, քանի որ արհեստական զարդերը ավելի մատչելի են ու գեղեցիկ: Իմ հոբբին կրծքազարդն է:

- Սիրո՞ւմ եք նվերներ ստանալ կամ ինքներդ ինչ-որ մեկին նվեր անել:

- Սիրում եմ ծաղիկներ ստանալ, հատկապես` բնական, անհրաժեշտությունից ելնելով` սիրում եմ նվիրել իմ մեծ ընտանիքի անդամներին, որոնց թիվը 33-ն է: Կարեւորը ուշադրությունն է, այլ ոչ թե նվերի արժեքն ու որակը:

Զրույցը` ԳԱՅԱՆԵ  ԶԱՐԳԱՐՅԱՆԻ

 

Մեկնաբանել


Անվտանգության կոդ
Վերաբեռնել

TOP 20

Վերջին մեկնաբանվածները

Նորություններ

Արդեն կրպակներում

Հումոր

humor

levgroup

poqrikner.am

poqrikner

Miss & Mister Z

miss-z

Коллекции КП

Մեր էջը Facebook-ում