livemarks sitemap
Երկուշաբթի, Սեպտեմբերի 16, 2019

silva1Այս անգամ «Զարուհի» ամսագրի զրուցակիցը վերջին շրջանում լուրջ սկանդալային պատմությունների կիզակետում հայտնված գործարար ՍԻԼՎԱ ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆՆ է, ով այն հազվագյուտ կանանցից է, որ երկար ու ձիգ տարիների հանրագումարում կարողացել է մեծ հաջողությունների հասնել, ընդ որում` ոչ միայն Հայաստանում, այլ նաեւ Հայաստանից դուրս` մշտապես կարողանալով կին գործարարի անունը բարձր նշաձողի վրա պահել: Իսկ թե այդ տարիների ընթացքում, (երբ գործարար կանանց, ինչո՞ւ չէ, թեկուզեւ շատ ու շատ գործարար տղամարդկանց, կարելի էր հատուկենտ գտնել), եւ մինչ այսօր էլ ի՞նչ դժվարությունների ու խոչընդոտների միջով է անցել եւ անցնում Ս. Համբարձումյանը, եւ թե ինչպես է նա կարողացել առաջիններից մեկը լինել հաջողակ բիզնես կանանց շարքում, փորձեցինք այս եւ այլ հարցերի պատասխանները ստանալ հենց նրանից, որն էլ սիրով համաձայնեց պատասխանել մեզ հետաքրքրող բոլոր հարցերին:

- Տկն Համբարձումյան, մինչ կխոսենք Ձեր անցած ճանապարհի, դժվարությունների, ու այդ թվում նաեւ` լուրջ հաջողությունների մասին, նախ` մեր ընթերցողներին ներկայացնենք, թե ո՞ւր են ձգվում Սիլվա Համբարձումյանի արմատները, եւ երկրորդ` ի՞նչ դասեր եք կերտել Ձեր ծնողներից, որոնք  Ձեզ ուղեկցում են մինչ օրս:

- Նախ ասեմ, որ հայրս` Հարություն Համբարձումյանը, ծնունդով սյունեցի է, Մեղրիից, իսկ մայրս` Բազեյան Վիկտորյան, Գեղարքունիքի մարզի Լանջաղբյուր գյուղից է: Ծնողներս ազնվագույն մարդիկ են եղել, որոնցից միայն հնարավոր էր լավագույն դասերը քաղել: Իսկ մենք երեխաներով չորսն ենք. երեք աղջիկ, մեկ տղա:

- Մինչ հերթական հարցերին անդրադառնալը Ձեզ կխնդրեի` միջանկյալ մի անհամեստ հարցի մեկնաբանությունը տայիք, չնայած նրան, որ այսօր դուք մեծ հաջողությունների հասած գործարար եք, եւ կարելի է ասել, որ պակաս բանի կարիք չպետք է  որ  ունենաք, այդուհանդերձ ուզում եմ իմանալ, թե ինչո՞ւ են Ձեր աչքերը միշտ թախծոտ, դրա համար լուրջ պատճառներ կա՞ն, թե…

- Դե գիտեք ինչ, կինն այն ժամանակ է լիակատար երջանիկ, երբ ունենում է երեխաներ: Բայց ես երեւի իմ ամբողջ ժամանակը նվիրեցի բիզնեսին եւ ընտանիք չկազմեցի, հետեւապես չունեմ նաեւ երեխաներ: Բայց, իհարկե, ես եղբորս ու քրոջս երեխաներով եմ զբաղված, եւ ամեն րոպե, ամեն ժամ ապրում եմ նրանց ուրախություններով ու դժվարություններով: Իսկ նրանց հետագայի համար կարեւոր գերխնդիր ես համարում եմ լավագույն ուսում ստանալը եւ պիտանի մարդ դառնալը, քանի որ առանց բարձրորակ կրթություն ստանալու` 21-րդ դարում եւ, ընդհանրապես, բոլոր ժամանակներում հնարավոր չէ առաջ շարժվել եւ մի բան էլ մտածել հաջողության ու ձեռքբերումների մասին:

- Իսկ ժամանակին Ձեր ապագան լավագույնս կառուցելու համար Դուք ի՞նչ ճանապարհ էիք ուզում ընտրել ձեզ համար, եւ արդյո՞ք մտածում էիք, որ կգա մի օր, որ Դուք կդառնաք հայտնի գործարար, թե՞ ձեզ լրիվ այլ ոլորտում էիք տեսնում ու պակերացնում:

- Դպրոցն ավարտելուց հետո ես առաջին տարում ուզում էի ընդունվել Թատերական ինստիտուտ, բայց հայրս silva5գնացել գործերս ետ էր վերցրել, ու, բնականաբար, այդ ոլորտից ես պիտի արդեն ձեռք քաշեի: Հաջորդ տարի արդեն ընդունվեցի Ժողինստիտուտ, իսկ ուսմանս զուգահեռ` սկսեցի նաեւ աշխատել, ինչն այդ ժամանակ իրականում անհնարին էր, բայց այդ տարիներից էլ շատ ակտիվ ու պրպտող էի եւ անընդհատ ուզում էի ինչ-որ մի նոր բան անել: Ինչ խոսք, ինձ համար շատ դժվար էր ե՛ւ սովորել, ե՛ւ աշխատել, բայց ես ընտրեցի այդ ճանապարհը, եւ, ինչպես ասում են, այդ ժամանակահատվածում բավականին մեծ «դպրոց» անցա: Ասեմ նաեւ, որ եղել եմ ՀԱՄԼԿԵՄ 18-րդ, եւ ՀԼԿԵՄ 28-րդ համագումարի պատգամավոր: Հետո, 81 թթ.-ից մինչ 90 թթ. աշխատել եմ (իմ մասնագիտությամբ` որպես տնտեսագետ) Կոմունալ նախարարությունում` որպես Ֆինանսների վարչության պետ, եւ այն ժամանակ ամբողջ հանրապետությանը ես էի տրամադրում շենք, դպրոց, մանկապարտեզ կառուցելու իրավունք: Այն հին մարդիկ, ովքեր կան, եւ եղել են գործկոմի նախագահներ, ու շրջկոմի քարտուղարներ` ինձ շատ լավ են ճանաչում:

- Որքանով որ տեղյակ եմ 90-ականներից` կոնկրետ քայլեր եք արել դեպի բիզնես ոլորտ, եթե դժվար չէ` կասե՞ք, թե այդ երիտասարդ տարիքում ինչպե՞ս կարողացաք հասնել հաջողության:

- 1985 թթ.-ին, երբ կոոպերատիվները թույլատրվեցին, ունեցել եմ եւ պետական աշխատանք, եւ կոոպերատիվ: Հանրապետության համար շինարարական նախագծեր էինք անում: Օրինակ` Կապանի Դավիթ Բեկի թաղամասի նախագիծը, ինչպես նաեւ Սպիտակի թաղամասերի որակով նախագծերը մենք ենք արել, որոնք, ի դեպ, 88-ի ավերիչ երկրաշարժի ժամանակ չէին քանդվել: Բավականին շատ գործ ենք արել, ո՞ր մեկը հիմա հիշենք, թեեւ իսկապես շատ բան կա հիշելու: Իսկ ինչ վերաբերում է 90-ականների բիզնեսին, ապա այդ տարիներին ունեցել եմ օղու արտադրություն եւ Երեւանում, եւ Մոսկվայում: Իսկ 93-ին Մոսկվայից ընդմիշտ վերադարձա Հայաստան: Այդ ժամանակ սկսեցի զբաղվել գունավոր մետաղների վաճառքով. ոչ միայն Հայաստանից, այլեւ Ռուսաստանից վաճառում էի աշխարհի բոլոր երկրներին` Թուրքիա, Անգլիա, Հոլանդիա, եւ այլն: Ռուսաստանից նաեւ փայտ էի վաճառում: Ես միշտ էլ գործերի մեջ եմ եղել: Շատ բան եմ ներկրել Հայաստան: Այն ժամանակ ձուն, շաքարավազը, օղին առաջինը ես եմ բերել Հայաստան, եւ կարծում եմ` այդ մասին շատերը կարող են փաստել:

- Տկն Համբարձումյան, ասում են, որ ժամանակին, կամ, ավելի ճիշտ, Ձեր բիզնես պրոյեկտներ իրականացնելու թեժ տարիներին բավականին լուրջ խնդիրներ են եղել նաեւ Վազգեն Սարգսյանի հետ կապված: Ի՞նչ կերպ Ձեզ հաջողվեց հարթել այդ խնդիրները, մանավանդ որ, այն ժամանակ Վ. Սարգսյանի հետ «լեզու գտնելը» շատ զոռ գործ էր:


ՆԱԽԱՐԱՐՆԵՐՆ ԱՅԴ ԱՌԻԹՈՎ ԻՆՁ ԶԱՆԳԵԼ ՈՒ ԱՉՔԱԼՈՒՍԱՆՔ ԷԻՆ ԱՆՈՒՄ

 

- Այո, մի օր ես հանդիպեցի Վազգեն Սարգսյանին, երբ նա իմ բեռները ուղղակի Սիսիանում կանգնեցրել էր: Դե, ես էլ այդ ժամանակ Մոսկվայում էի աշխատում, ու, բնականաբար` սովոր էի այնտեղի կարգ ու կանոնին, ու հանկարծ ինձ տեղեկացնում են, որ Վ. Սարգսյանը չի թողնում, որ բեռները գնան: Ես հասնում եմ Գորիս, ու նրա օգնականին ասում եմ, որ ինձ պետք է ընդունի, քանի որ, միեւնույն է` իր մոտ եմ մտնելու, ու երբ որ ես մտա ներս` ինքը մի տեսակ եղավ: Չնայած այդ ժամանակ ինձ շատ օգնել է նաեւ Հրանտ Բագրատյանը, ով Վ. Սարգսյանին ասել էր, որ ինչո՞ւ եմ ես օրինական բեռները կանգնեցնում, ինքն էլ ասել էր, թե` լավ, լավ, պրն Բագրատյան, «Սիլվի» ընկերությունը կգնա, եւ իրականում էլ այդպես եղավ: Դրանից հետո մենք մեկուկես ժամ Սիսիանի օդանավակայանում շատ հետաքրքիր զրույց ունեցանք, որից հետո ինչ-որ մեկը փորձել էր չարախոսել իմ մասին, բայց չարժե դրա մասին անգամ հիշել, ու ստացվեց այնպես, որ Վ. Սարգսյանի հետ հաշտվեցի արդեն 96-97թթ.-ին, երբ նա կառավարության նիստի ժամանակ ասել էր. «Լավ, էդ «Սիլվա» կոոպերատիվը էլ պրոբլեմ չունի»: Շատ լավ հիշում եմ, որ նախարարները այդ առթիվ ինձ զանգել ու աչքալուսանք էին անում, որ ես դուրս եկա  այդ պրոբլեմներից, որովհետեւ բոլորն էլ ինձ հետ հավասար տանջվում էին: Այդպես մեծ դժվարությունների միջով անցել եմ, բայց էլի էն մութ ու ցուրտ տարիներին չեմ հիասթափվել ու չեմ գնացել երկրից, բայց հիմա ոնց որ ուզում եմ էլի… Բայց նաեւ մտածում եմ. ինչի՞ գնամ, սա իմն է, իմ քաղաքն է, ես այստեղ եմ ծնվել:

Իմ հաջողության ճանապարհը իսկապես շատ բարդ է եղել: Իհարկե, ես երբ սկսեցի գործունեությունս, հանրապետությունում միակ  կին   գործարարն էի: 1990-ականների սկզբին եղան որոշ կին գործարարներ, սակայն նրանք ավելի մանր եւ առեւտրային բիզնեսի ոլորտում էին: Բայց ես միշտ էլ ձգտել եմ խոշոր ձեռնարկումների ու անցել եմ բավականին բարդ ու դժվար ճանապարհ, ապրել եմ ծանր ժամանակներ, բայց միշտ էլ կարողացել եմ հաղթահարել դժվարություններն ու խոչընդոտները: Իրականում, որպես կին գործարար` ինձ համար երկակի դժվար է եղել, քանի որ մեր տղամարդիկ, չգիտես ինչու, կարծում են, որ իրենք են դաշտի տերերը, ու դու էլ ստիպված պիտի ապացուցես, որ հավասար ու արժանի մրցակից ես: Չեմ թաքցնում, տղամարդկային նախանձը ինձ միշտ էլ խանգարել է, բայց ես միշտ պայքարել ու հաղթահարել եմ ամեն մի դժվարություն…

- Տկն Համբարձումյան, իսկ բացի խելքից, համառությունից ու ուժեղ կամքից, որը Դուք ունեք, Ձեր արտաքին տեսքը` որպես գեղեցիկ ու ներկայանալի կին, Ձեզ երբեւէ օգնե՞լ է, թե՞…ընդհակառակը, գուցեեւ խանգարե՞լ է:

- Անկեղծ ասած, դրսում շատ է օգնել, բայց Հայաստանում` ոչ:

- Տկն Համբարձումյան, իսկ ինչպե՞ս եղավ, որ Ձեզ գրավեց մասնավորապես հանքարդյունաբերության նման ծանր ոլորտը, եւ ինչի՞ց դրդված Դուք ձեռք բերեցիք «Սիփան 1» ընկերությունը` առանց վարանելու, որ գուցեեւ ձախողումներ կլինեն այս գործում:


ՀԱՍԿԱՆՈՒՄ ԵՄ, ՈՐ ԵՐԲ ՀԱՆՔԸ   ԳՆԵՑԻ, ԱՅՆ ՍԿՍԵՑ ՔԱՂՑՐԱՆԱԼ 

 

- Առհասարակ, երբ Հայաստանում որեւէ ճգնաժամային օբյեկտ է հայտնվում, ինչպես դա եղավ «Սիփան 1»-ի ու Երիցյանների հացի գործարանի դեպքում, ես նախ եւ առաջ  մտածում եմ աշխատատեղերի կրճատման, ու այն ընտանիքների մասին, ովքեր մնալու են առանց աշխատանքի: Ինչպե՞ս կարելի է թույլ տալ, վտանգել սահմանամերձ գոտու ստրատեգիական ձեռնարկության գործունեությունը: Ես` ինքս, ծնունդով սյունեցի եմ, եւ քաջատեղյակ եմ սահմանամերձ գոտու բնակչի խնդիրներին ու հոգսերին: Ինձ համար պարզապես ցավալի էր, որ «Սիփան 1»-ի 450 աշխատողները մեկ օրում գործազուրկ դարձան: Եվ, տվյալ դեպքում, ես շատ ուրախ եմ, որ կարողացա այդքան աշխատատեղ պահպանել: Բայց դե, ես հասկանում եմ, որ երբ հանքը ես գնեցի, այն սկսեց քաղցրանալ… Միեւնույն ժամանակ, կուզենայի նշել, որ երկու գործարաններն էլ վերազինում ենք նորագույն տեխնիկայով: «Սիփան 1»-ի համար Թաիլանդից արդեն պատվիրել ենք ոսկու հարստացման գործարան, որը տարածաշրջանում միակն է լինելու, իսկ «Կալաչ»-ի համար նույնպես ձեռք ենք բերել նոր գերհզոր սարքավորումներ` իտալական, շվեդական եւ գերմանական արտադրության: Այնպես որ, երկու գործարաններում էլ նոր թափով եւ բարձր արտադրողականությամբ վերսկսելու ենք աշխատանքները:

- Տկն Համբարձումյան, «Սիփան 1»-ի գնումից հետո հանքը անհիմն կերպով զրկվեց լիցենզիայից: Իսկ 2010-ի հուլիսի 30-ին էլ վճռաբեկ դատարանը որոշում կայացրեց հոգուտ Ձեզ: Եվ, այնուամենայնիվ, ի՞նչն էր պատճառը, որ ՀՀ  դատական ատյանի որոշումից հետո էներգետիկայի եւ բնական պաշարների նախարարը չեղյալ համարեց այդ որոշումը:

- Անուշտ, կատարվածը անօրինականության դաշտից է, եւ քանի որ դատական պրոցեսը ընթացքի մեջ է, ես կարծում եմ, որ ի վերջո օրենքը ցույց կտա նաեւ իր գերակայությունը: Եվ, եթե հանկարծ, ստանանք անօրինական վճիռ եւ որոշում, ապա անպայման դիմելու ենք Եվրոպական դատարան:

silva3- Իսկ մինչ այդ քաշքշուկների տրամաբանական ավարտը կերեւա, կասե՞ք, թե այս պահին ի՞նչ վիճակում է գտնվում «Սիփան 1»-ը, մանավանդ որ, այս ընթացքում «Սիփան 1»-ում տարվող աշխատանքների հետ կապված բազմաթիվ շահարկումներ եղան:

- Այս պահին մենք շատ նորմալ աշխատում ենք, ունենք 86 աշխատող, իսկ ներդրումները, անշուշտ, շարունակվում են: Ինձ համար ուղղակի ցավալի է, որ կան մարդիկ, ովքեր կեղծ հայտարարություններ են կատարում այն մասին, որ աշխատողներ չկան: Զարմանում եմ, թե ո՞րն է այդ մարդկանց հետապնդող շահը:

Իսկ ինչո՞ւ չեն խոսում այն մասին, թե ի՞նչ դժավարությունների ու բարդությունների միջով է անցնում գործարար դաշտի ներկայացուցիչը: Կոնկրետ իմ մասով շատ են եղել դեպքեր, երբ որ չգիտես` օրենքի հետ կռի՞վ տաս, թե՞ «չգրված օրենքների»… Այս համատեքստում ուզում եմ նաեւ մի դեպքի մասին էլ անդրադառնամ` կոնկրետ էլի ինձ հետ կապված. ես բավականին մեծ հողատարածք ունեի Երեւանի քաղաքապետարանի հարեւանությամբ` մոտ 2400 մետր, որը տարիներ առաջ շատ խնդրեցին, որ տամ Իզմիրլյաններ ընտանիքին, քանի որ գիտեք, որ այս ընտանիքը բավականին մեծ աջակցություն է ցուցաբերում հայոց բանակին: Իսկ այդ հողի դիմաց իշխանությունները ինձ առաջարկեցին որպես փոխհատուցում` տարածք տրամադրել, կամ Հայաստանի Հանրապետության Հրապարակի մետրոյի հարեւանությամբ, կամ էլ հայտնի Կասկադում, զուտ այն բանի համար, որ իմ սեփական տարածքը  տային Իզմիրլյաններ ընտանիքին: Այդ ժամանակ իշխանություններն ասում էին, թե` Սիլվան ինչ կուզի` տվեք, միայն թե Երեւանի քաղաքապետարանի հարեւանությամբ գտնվող այդ 2400 մետր հողատարածքը տրվեր Իզմիրլյաններին:

Դրանից հետո ես Նարեկ Սարգսյանի հետ բարձրանում եմ Կասկադ, ու ասում, որ` էս ի՞նչ հողեր են, կամ էլ, որ ես դրանք վերցնեմ, իմ ինչի՞ն է պետք, եւ այլն… Սակայն, Ն. Սարգսյանը ինձ համոզեց, որ ես այդ հողերը վերցնեմ ու այնպես անեմ, որ իմ հողերը ինձանից չխլեն: Դե, ինչ արած, Կասկադում` մետրոյի հարեւանությամբ, ես վերցրեցի այդ հողերը` հարգելով իշխանության խոսքը: Ասեմ ավելին, այդ ժամանակ, Կասկադում ես բավականին մարդկանց բնակարան տվեցի. նույնիսկ մի ընտանիքի համար (որը տնակի մեջ էր ապրում), որոնց երեխան տեսողության հետ կապված խնդիր ուներ ու վատ էր տեսնում` ես երկու սենյականոց բնակարան գնեցի ու տվեցի նրան: Էդ Կասկադի հողերը Սիլվայով հող դարձան: Բայց հետո` ի՞նչ, Կարեն Կարապետյանը երբ որ քաղաքապետ դարձավ, որոշեց, որ պետք է խլի իմ սեփականությունը, այն դեպքում, երբ ես ոչ մեկի սեփականությանը չտիրացա: Բայց դա իմ սեփականությունն է, ինչպե՞ս պետք է դա իմ ձեռքից վերցնեն: Եվ չնայած նրան, որ այս հարցը նույնպես հայաստանյան մակարդակով դատական փուլում է գտնվում, այնուամենայնիվ,  հաջողության չհասնելու դեպքում նույնպես պատրաստ եմ դիմելու Եվրոպական դատարան (հավանաբար կդիմեմ նաեւ Իզմիրլյաններ ընտանիքին): Առհասարակ, եթե ես տրամադրվեցի` ուրեմն կանեմ այն, ինչ բխում է օրինականության ու բարոյականության շահերից: Այդ նույն  Կ. Կարապետյանը հողը ինձանից խլում էր, որպեսզի տար մեկ ուրիշին, բայց չէ՞ որ դա ուղղակի պարզունակ խուլիգանություն էր:

 

ԵԹԵ  ՄԱՐԴԸ  ՏԱՆԻՔ   ՈՒՆԻ ԲԱ  ՈՒ՞Ր  Է ԱՅԴ ՏԱՆԻՔԸ 

 

- Տկն Համբարձումյան, համ ասում են, որ Դուք շատ բարձր տանիք ունեք, համ էլ Ձեզ այդքան նեղացնո՞ւմ են: Այդ ինչպե՞ս է պատահում:

- Եթե մարդը տանիք ունի, բա ո՞ւր է այդ տանիքը, երբ որ այսքան հարցեր կան կուտակված, եւ որոնք դեռեւս չեն լուծվում:

- Տեղյակ եմ, որ ՀՀ-ից բացի, Դուք լուրջ գործունեություն եք ծավալում նաեւ Արաբական Էմիրություններում: Ասում են, որ այնտեղ հյուրանոցներ ունեք, եւ` ոչ միայն:

- Այո, դուք ճիշտ գիտեք. ես Դուբայում հյուրանոցային համալիրներ ունեմ, իսկ ինչ վերաբերում է հանքերին, ապա ես, իհարկե, դրսում էլ հանքեր ունեմ, ինչի՞ մասին է խոսքը: Ինձանից պետք է շնորհակալ լինեն, որ ես կարողանում եմ Հայաստան ներդրող բերել: Մարդիկ կան, ովքեր այսօր շատ փող ունեն, բայց չեն կարողանում ներդրողներ բերել, հիմա ինչո՞ւմն է բանը, եթե այդ հարցում ինձ հաջողվում է հստակ քայլեր անել ու տեղաշարժեր ապահովել: Էլ ինչո՞ւ են ասում, որ ներդրողների առաջ ՀՀ-ի դռները բաց են, երբ որ այնպես են անում, որ հետո մարդիկ հիասթափված հետ են գնում: Ես այնքան լավ ներդրողներ կարող եմ բերել, բայց ինչի՞ համար: Անընդհատ ասում են` ամեն ինչ լավ է, լավ է, բայց կարծես թե այդ լավը չի երեւում: Օրինակ, այդ նույն Արաբական Էմիրություններում օրենքն է շատ լավ. ունես փող` ներդրում արա, եւ երբեք չես մտածի, որ որեւէ բան կկորցնես, նույն ԱՄՆ-ում, նույն Եվրոպայում, ինչպես նաեւ` Աֆրիկայում օրենքը ամբողջությամբ պահպանված է:

- Տկն Համբարձումյան, իսկ ինչո՞վ Ձեզ հրապուրեց Երիցյանների հացի գործարանը, այժմյան «Կալաչ»-ը, որ որոշեցիք այդ գործարանն էլ ձեռք բերել, այն դեպքում, երբ ռիսկի գործոնը գուցեեւ կարող էր լինել…

- Գիտեք, ես արտադրություն շատ եմ սիրում, ես կարող էի տասը հատ խանութ ունենալ, ինձ անգամ նվեր էին տալիս, բայց ես խանութ չեմ կարող ունենալ, քանի որ դա իմը չի: Բայց երբ որ «Կալաչ»-ում մի նոր բան ավելանում է, ես դրանից հաճույք եմ ստանում, քանի որ «Կալաչ»-ը ոչ միայն նոր անուն է, այլ նաեւ` նոր տեխնիկա, առավելագույն բարձր որակ, եւ էկոլոգիապես օգտակար սնունդ: Մեր հացը պատրաստվում է բացարձակապես բնական հավելումներով. «Կալաչ»-ը միակն է Հայաստանում, ուր սեւ հացը թխվում է ոչ թե արհեստական գունային հավելումներով, այլեւ հայկական դոշաբով: Իսկ, որ ամենակարեւորն է, մեր մասնագետները Մոսկվայում, Ֆրանսիայում, որակավորում անցած, իրենց գործի պրոֆեսիոնալներ են:

- Մշտապես աշխատանքով ծանրաբեռնված Սիլվա Համբարձումյանը իր անձնական կյանքի համար ժամանակ գտնո՞ւմ է, թե՞…

- Ես հաճույք եմ ստանում իմ աշխատանքից, այ իսկապես շատ եմ աշխատում, ու թեեւ շատ օգնականներ էլ ունեմ, այնուամենայնիվ, բոլոր գործերին ինքս անձամբ հետեւում եմ, հասցնում եմ լինել եւ Մեղրիի գործարանում, եւ Երեւանում, նույնիսկ հանքերի շինհրապարակ եմ գնում եւ հետեւում եմ շինարարության ընթացքին: Ես հետեւողական եմ իմ բոլոր նախաձեռնություններում, դա իմ սկզբունքն է: Զբաղվածության այս պարագայում, անկեղծ ասած, անձնական կյանքի համար գրեթե ժամանակ չի մնում: Բայց ես ունեմ ընկերներ, ինձ համար շատ հարազատ մարդիկ, եւ բոլոր պարագաներում ես նրանց կողքին եմ, նրանք էլ` իմ: Սիրում եմ ընկերներիս հետ հավաքույթներ կազմակերպել, շփվել ու լավ ժամանակ անցկացնել:

1- Վերջերս, տարբեր շրջանակներում երբ Ձեր մասին որեւէ խոսք է գնում, ասում են` լեգենդար Սիլվա Համբարձումյանը: Ո՞րն է Ձեր կյանքի լեգենդը, եւ այս տարիների ընթացքում Դուք ի՞նչ լեգենդներ եք լսել Ձեր անձի մասին:

- Անկեղծ ասած` իմ մոտ էլ են իմ մասին լեգենդ պատմել. Մի օր սեղանի շուրջ նստած էինք, հյուրեր ունեի Կանադայից, ու մեկը իմ մասին սկսում է պատմել կանանց կենացը խմելու ժամանակ` փորձելով բերել իմ օրինակը, տպավորություն ստեղծելով, որ ինձ լավ ճանաչում է: Սեղանակիցները երբ նրան հարցրեցին, թե` բա ճանաչո՞ւմ ես իրեն, նա էլ, թե` հա, ո՞նց չեմ ճանաչում, ու երբ հարցրեցին, թե` ի՞նչ ձեւի է Սիլվան, ասաց, թե` «Բոյով, չաղ», տղամարդիկ վեր կացան, այդ անձնավորությանը դուրս հանեցին ու ինձ մատնացույց անելով` ասացին, թե` ինքն է Սիլվան: Սա էլ, թե. «Ինքը չի Սիլվան»… Մի անգամ էլ Էջմիածնում, էլի մի հավաքույթի ժամանակ, ինչ-որ մեկը նորից կանանց կենացը խմելիս վեր կացավ տեղից` ասելով. ես բոլորիդ ցանկանում եմ` էն Սիլվայի նման լինեք, ու ես այդպես զարմացած ասում եմ` իսկ իրեն ճանաչո՞ւմ եք, նա էլ, թե. «Տո չեմ ճանաչում, բայց հենց իրեն տեսա, նկարվելու եմ հետը»:

- Տկն Համբարձումյան, չգիտեմ, դա լեգենդի շարքի՞ց է, թե՞ ասեկոսեների, բայց ասում էին, որ ժամանակին դուք էիք որոշ շրջաններում միլպետներ նշանակում:

- Ոչ, նման բան չի եղել: Ես ընդամենը մի անգամ եղել եմ պրն Սիրադեղյանի մոտ ու ասել եմ, որ ինձ արտաշատցիները «քցել» են: Ու էդ մարդը իրեն այնքան ճիշտ ու տղամարդավարի պահեց, որ ես միշտ էլ գնահատում եմ նրա  արած այդ քայլը, եւ հիշում եմ նրա այն խոսքը. «Ես կանանցից փող չեմ վերցնում»… Իհարկե, ես այդ ժամանակ ոչ թե գումարի, այլ ինքնասիրությանս համար էի մտածում, որն ինձ համար միշտ էլ ամենաբարձր տեղում է եղել:

- Իսկ ճի՞շտ գիտեմ, որ երբ այդ նույն Վանո Սիրադեղյանի ականջին կառավարության նիստերի ժամանակ փորձել են ինչ-որ բան շշնջալ Ձեր մասին, նա միշտ էլ Ձեզ, այսպես ասած, պաշտպանել է:

- Այո, եղել է նման բան, երբ որ ուզեցել են Վ. Սիրադեղյանի մոտ ինձ փնովել` ասել է. «Արա դա մի հատ կին ա էլի, խոնարհվեք էդ կնոջ առաջ, ի՞նչ վատ բան է արել»:

- Մոտ ապագայում Հայաստանում դեռ երկար ժամանակ կլինե՞ք, թե՞ դրսում նույնպես կուտակված շատ գործեր կան:

- Այս տարի Հայաստանում երկար մնացի, հետեւապես` բոլոր շրջագայություններս կուտակվել են, այնպես որ, արդեն շրջագայելու ճիշտ եւ ճիշտ ժամանակն է:

- Այսքանով հանդերձ` ամփոփենք. հայ հասարակության մեջ ո՞ր տիպի կանայք կարող են գործարար դաշտում լուրջ հաջողություններ ունենալ. նրանք ովքեր շատ խե՞լք ունեն, թե՞ լավ «մեջք»…

- Նախ` պետք է շատ խելացի լինեն. պետք է լավ իմանան բոլոր օրենքները, եթե անգամ այդ օրենքը չի գործում, կապ չունի, այն պետք է շատ լավ իմանաս, որպեսզի գոնե կարողանաս ճշգրտորեն ինքնապաշտպանվել: Եթե այդ գործոնը կա, ապա կինը կարող է որեւէ մի գործունեություն սկսել, թեեւ ՀՀ-ում ես խոշոր գործարար կանանց չեմ տեսնում, այսօր կանայք ավելի միջին գործերի մեջ են խորացել. դա խանութն է, ռեստորանն է, դեղատունն է, բայց դրանից ավելի կարծես թե առաջ չեն անցնում:

- Տկն Համբարձումյան, իսկ կոնկրետ Դուք ինչպե՞ս կարողացաք տեղ գրավել խոշոր բիզնեսի դաշտում, այն դեպքում, երբ ՀՀ-ում այս առումով պայմանները կարծես թե բավականին սուղ էին:

- Ես փող ունեի եւ կարողացա իմ խելքի շնորհիվ այդ փողը ճիշտ օգտագործել. միշտ էլ ամենաբարձր աճուրդներին ես եմ մասնակցել, ու ամենաբարձր գներով ձեռք եմ բերել այս կամ այն սեփականությունը: Սիլվա Համբարձումյանը ինչ ուզեցավ անել, հաջորդ քայլին հայտնի օլիգարխները սկսեցին դա անել:

- Այսինքն` Դուք լավ հաշվել գիտեք:

- Միանշանակ: Ճիշտ է, ես անուններ վատ եմ հիշում, բայց թվեր շատ լավ եմ հիշում:

- Մոտ ապագայում ի՞նչ նոր պլաններ ունեք բիզնեսի հետ կապված:

-Ես շատ մեծ ցանկություն ունեմ Հայաստանում եզակիությամբ աչքի ընկնող ախտորոշման մի կենտրոն բացել, որտեղ մարդիկ կկարողանան շուտ հետազոտվել եւ ժամանակին տեղեկանալ իրենց հիվանդության մասին: Այսօր մենք շատ լավ մասնագետներ ունենք, բայց, ըստ իս, ավելի բարձր մակարդակի ախտորոշման կենտրոնի կարիք եւս ունենք, քանի որ միշտ չէ, որ մարդիկ կարող են գնալ արտերկիր ու ժամանակի մեջ տեղավորվել:

- Այսինքն, այդ կենտրոնը Ձեր հերթական բիզնեսներից մե՞կն է լինելու:

- Ոչ, դա բիզնես չէ. ինձ համար ուղղակի գերխնդիր է, որ մարդիկ լավ հետազոտություն անցնեն ու կարողանան շուտ պայքարել իրենց տանջող հիվանդությունների դեմ: Եթե այդ կենտրոնը կառուցվեց, ապա այն աղքատների համար լրիվ կլինի անվճար, իսկ հարուստների համար` շատ թանկ:

- Լավ, խոսենք այլ թեմաների մասին եւս. հետաքրքիր է, թե ովքե՞ր կարող են լինել Սիլվա Համբարձումյանի ընկերները, ի՞նչ չափանիշներ պետք է ունենան Ձեզ հետ շփվող մարդիկ:

- Ես սիրում եմ արվեստագետների հետ շփվել. շատ արվեստագետ ընկերներ ունեմ, իսկ բիզնես դաշտից քիչ ընկերներ ունեմ. մեկ-երկուսը: Հայտնի բան է, չէ՞, երբ երկու կին իրար կողքի են նստում, անպայման կոշիկի մասին են խոսում. իմ շրջապատում դա չկա. մենք ոչ շորից ենք խոսում, ոչ կոշիկից, ոչ էլ նմանատիպ այլ մանրուքներից: Մենք խոսում ենք արվեստի, արժեքավոր երեւույթների ու այլ հետաքրքիր բաների մասին: Ես ավելի շատ տղամարդկանց հետ եմ ընկերություն արել, եւ կին ընկերուհի ես շատ քիչ ունեմ, թեեւ հիմա ժամանակները շատ ավելի փոխվել են, ու տղամարդիկ դարձել են ավելի բամբասկոտ:

- Գործի բերումով, անկասկած, բազմիցս շրջագայել եք: Հետեւաբար, ո՞ր երկիրն է Ձեզ ավելի դուր եկել, եւ ինչու:

- Անշուշտ, ես շատ եմ շրջագայել, բայց ինձ ավելի շատ Ֆրանսիան է դուր եկել:

- Իսկ ո՞ր երկրում կուզենայիք ապրել` Հայաստանից բացի:

- Մոսկվայում, որովհետեւ ես աղմկոտ քաղաքներ շատ եմ սիրում:

 

ՆԱԽԸՆՏՐՈՒՄ ԵՄ ՀԱԳՆԵԼ   ԱՅՆ ԻՆՉ ԻՆՁ ՍԱԶՈՒՄ Է, ԻՍԿ   ԲՐԵՆԴՆԵՐԻՑ ԱՅԴՔԱՆ  ԷԼ ԿԱՌՉԱԾ ՉԵՄ...

 

- Մի փոքր խոսենք Ձեր զգեստապահարանի մասին: Ինչո՞վ է ինքնատիպ Ձեր զգեստապահարանը, եւ արդյո՞ք դիմանում է գործարար ու բծախնդիր տիկնոջ քմահաճույքներին, թե՞…

- Ես նախընտրում եմ  եմ հագնել այն, ինչ ինձ սազում է. համենայնդեպս, ինձ համար   գերադասելի է  կլասիկ ոճը, բայց դե միշտ չէ եւ ամեն տեղ չէ, որ կարող ես այդ ոճի մեջ լինել:

- Իսկ բրենդը Ձեզ համար շա՞տ կարեւոր նշանակություն ունի, թե՞ դա միշտ չէ, որ իրեն արդարացնում է:

- Անշուշտ, բրենդային հագուստներ կան, որոնք միշտ իրենց տեղն ունեն, բայց ես այդ բրենդներից այդքան կառչած չեմ, քանի որ դրա խնդիրն ուղղակի չկա: Պարզապես պետք է միշտ համադրված, կոկիկ եւ գեղեցիկ հագնվես, եւ ամենակարեւորը` տիրապետես ճիշտ հագնվելու կուլտուրային:

- Իսկ գույների հարցում բծախնդի՞ր եք:

- Բծախնդիր եմ այնքանով, որքանով... քանի որ ամեն մի գույն իր տեղն ու նշանակությունն ունի:

- Ադամանդակուռ զարդերին մեծ տե՞ղ եք տալիս, թե՞ գալիս է մի ժամանակ, որ դրանից էլ է մարդ հոգնում:

- Կարծում եմ ցանկացած կնոջ պահարանում զարդերն իրենց ուրույն տեղն ունեն, եւ ես նույնպես այդ հարցում շատ բծախնդիր եմ ու պահանջկոտ` ինքս իմ նկատմամբ: Հիմնականում բոլոր զարդերս չկրկնվող են եւ ինքնատիպ` իրենց ոճի մեջ:

- Ձեր բնակարանում գերիշխող տեղ ունեն արձանիկները, եւ, որքանով որ հասկացա, արձանիկների լուրջ հավաքածու ունեք: Ձեզ համար ի՞նչ նշանակություն ունեն այդ արձանիկները:

- Հիմնականում արձանիկները Լենինգրադից եմ բերել, որոնք ինձ համար իմ բնակարանում առանձնահատուկ դեր ունեն. ես նրանց հետ «խոսում» եմ, քանի որ ամեն մեկը իր պատմությունն ու խորհուրդն ունի:

- Տկն Համբարձումյան, հետաքրքիր է, իսկ Դուք Ձեզ ռոմանտիկ կին համարո՞ւմ եք:

- Այո, ինչքանով որ ռեալ ու իրատես մարդ եմ, այնքան էլ ռոմանտիկ եմ գեղեցիկի ու բարու նկատմամբ:

- Իսկ առհասարակ իրատես եւ ռոմանտիկ Ս. Համբարձումյանին ինչո՞վ եւ ինչպե՞ս կարող են զարմացնել:

- Ոչ մի բանով:

- Իսկ մարդկային հարաբերությունների՞ առումով:

- Այ, այդ հարցում կարող են զարմացնել, եթե հանկարծ հանդիպեմ մեկին, ով մարդկային բարձր որակներ կունենա: 

silva4- Մարդկային ո՞ր հատկանիշն է Ձեզ համար անընդունելի:

- Մարդու մեջ չեմ ընդունում գոռոզությունը, որովհետեւ Աստված բոլորիս հավասար է ստեղծել`անկախ սոցիալական դիրքից, պաշտոնից եւ կարողությունից:

- Ի՞նչը երբեք չեք ներում:

- Դավաճանությունը եւ սուտը: 

- Ի՞նչ տիպի երաժշտություն եք լսում ընդհանրապես:

- Երաժշտություն շատ եմ սիրում, հատկապես` ջազ: Ինքս էլ երբեմն նվագում եմ մտերիմներիս համար:

- Իսկ ի՞նչ եք սիրում նվեր ստանալ կամ ինքներդ նվիրել:

- Շատ եմ սիրում ալ կարմիր վարդեր եւ դրանք նվիրում եմ միայն ինձ համար ամենաթանկ մարդկանց:

- Եվ վերջում, ի՞նչ է բարեգործությունը Սիլվա Համբարձումյանի համար:

- Ինձ համար բարեգործությունը հոգեկան վիճակ է, եւ երբ կարող մարդը որեւէ լավ գործ է անում, կարիք չկա դրա մասին բարձրաձայնելու, մարդիկ, պատմությունն ու կյանքը տալիս են իրենց ճիշտ գնահատականը:

- Բոլոր դեպքերում մի քանի չակերտ կբացե՞ք:

- Անկեղծ ասած, չէի ուզենա, բայց եթե համառում եք, ապա հպարտորեն կարող եմ ասել, որ ՀՀ-ի համար ես շատ գործ եմ արել: Դեռեւս 1994-ին, երբ հայ ժողովուրդը հացի խնդիր ուներ, ես 7000 տոննա ցորեն եմ ներկրել Հայաստան, այն էլ` Թուրքիայի ճանապարհով: 90-ականներին վերակառուցել եմ մի քանի եկեղեցի (եւ թույլ չեմ տվել անունս փորագրել եկեղեցու պատին). Մեղրու եկեղեցին, Որոտավանքը, որը 13-րդ դարում կառուցել է Շահանդուխտ թագուհին, Սպիտակի գերեզմանատանը կից եկեղեցին, որի կառուցման նախաձեռնությունը օրհնել էր անձամբ երջանկահիշատակ ՏՏ Վազգեն Առաջին կաթողիկոսը: Տարբեր կերպ աջակցել եմ արվեստի եւ մշակույթի ոլորտի գործիչներին, ֆինանսավորել եմ անապահով ընտանիքների երեխաների վճարովի կրթությունը, մի խոսքով, փորձում եմ անել այն, ինչն առաջնահերթ մարդուն անհրաժեշտ է ու օրհասական: Բայց ես դա անում եմ ոչ թե իմ իմիջի ու փառքի համար, այլ` իմ խղճի ու երախտագիտության, քանի որ դրանից վեհ արժեքներ ես չգիտեմ:


Զրույցը` ԳԱՅԱՆԵ ԶԱՐԳԱՐՅԱՆԻ

Մեկնաբանել


Անվտանգության կոդ
Վերաբեռնել

TOP 20

Վերջին մեկնաբանվածները

Նորություններ

Արդեն կրպակներում

Հումոր

humor

levgroup

poqrikner.am

poqrikner

Miss & Mister Z

miss-z

Коллекции КП

Մեր էջը Facebook-ում