livemarks sitemap
Հինգշաբթի, Հոկտեմբերի 17, 2019

altՏարվա առաջին աշխատանքային օրը  սկսեցինք «համով» ուղիղ կապով մշակույթի վաստակավոր գործիչ, Կրթության միջազգային ակադեմիայի Ժուռնալիստիկայի ֆակուլտետի դեկան, սիրված դերասանուհի, հաղորդավարուհի ԶԱՌԱ ԱՐԱՄՅԱՆԻ հետ: Տիկին Արամյանը մեկ ժամում պատասխանեց մեր ընթերցողների զանգերին, ինչպես նաեւ «Ֆեյսբուք» սոցցանցում հնչեցված հարցերին: Հարցերը տարբեր էին` սկսած քաղաքականությունից, լրագրությունից մինչեւ «Համով զրույց»: Եվ, իհարկե, բոլոր զանգերի հենց սկզբում հնչում էին փոխադարձ շնորհավորանքներ ու մաղթանքներ` Նոր տարվա եւ Սուրբ ծննդյան տոների կապակցությամբ:

«ՀԱՎԱՏԱՑՆՈՒՄ ԵՄ ՁԵԶ, ՈՐ ՄԻՆՉԵՎ ԱՅՍ ՀԱՐՑԸ ՀՆՉԵԼԸ, ԴԵՌ ԱՅԴ ՄՏՈՐՈՒՄՆԵՐԻ ՄԵՋ ՉԷԻ ԵՂԵԼ»

- Տիկին Արամյան, Ձեզ Արագածոտնի մարզից են անհանգստացնում: Մինչեւ Նոր տարի, շատ քաղաքական գործիչներ ու վերլուծաբաններ նշում էին, որ հենց հունվարի 1-ին հայերը կզգան ԵՏՄ-ի շունչը: Հետաքրքիր է, թե Դուք 2015 թվականի առաջին առավոտն ինչպիսի՞ զգացողությամբ արթնացաք: (ԱՐՄԻՆԵ, 23 տ.)

- Նախեւառաջ, ես` որպես շարքային քաղաքացի, որը ուզի, թե չուզի, անշուշտ, հետաքրքրվում է քաղաքականությամբ, իհարկե, երջանիկ եմ, որ 23 տարեկանում Դուք այդքան զարգացած քաղաքացիական զգացմունքներ ունեք: Բայց ես Ձեզ վստահեցնում եմ, որ հաստատ հունվարի 1-ին ես չեմ արթնացել այն մտքով, թե մեր համագործակցությունը ԵՏՄ-ի հետ, մեզ ինչ կբերի կամ ինչ չի բերի, այլ արթնացել եմ այն երջանիկ մտքով, որ իմ կողքին են իմ սիրելի ամուսինը, երեխաները, ծնողներս, բոլոր այն մարդիկ, ում ես շատ սիրում եմ, հարգում եմ: Եվ հավատացնում եմ Ձեզ, որ մինչեւ այս հարցը հնչելը դեռ այդ մտորումների մեջ չէի եղել:

«ԵՐԲԵՎԷ ՉԵՄ ՄՏԱԾԵԼ ԽՈՐՀՐԴԱՐԱՆՈՒՄ ԼԻՆԵԼ ՄՇՏԱԿԱՆ ԱՇԽԱՏԱՆՔԻ»

- Որքանով տեղյակ ենք, Դուք խորհրդարանական հայ-ռուսական բարեկամության ակումբի անդամ եք, ինչպես նաեւ հաճախ ենք ձեզ տեսնում քաղաքական տարբեր հավաքույթներում: Հնարավո՞ր է, որ հաջորդ խորհրդարանական ընտրությունների ժամանակ Ձեզ տեսնենք` որպես պատգամավորի թեկնածու: (տիկին ՇՈՒՇԱՆ)

- Կարծում եմ` ոչ: Անկեղծ ասեմ, ես երբեւիցե չեմ մտածել խորհրդարանում լինել մշտապես աշխատանքի: Ես ժողովրդի, հուսամ` սիրված, Համով Զառան եմ եւ միշտ ուզում եմ մնալ այդ համ ու հոտով, որին ոչ մի բան չի սպառնա կամ չի փչացնի: Կարծում եմ` եթե խորհրդարանում էլ լինեմ, ապա միայն մասնագիտական հարցերով ու մարդկանց հետ շփվելու հաճույքով:

- Եվս մեկ հարց. իրականում այսքան Համով Զառա լինելով հանդերձ` ինչպե՞ս եք այդքան «անհամ» քաղաքական գործիչների հետ «Համով զրույց» վարում:

alt- Տիկին Շուշան ջան, ընդունենք, որ հումոր էր հարցը, բայց ես Ձեզ ասեմ մի շատ հետաքրքիր բան, որն իմ մեջ բացահայտել եմ. յուրաքանչյուր քաղաքական գործիչ, որն իմ հյուրն է, միշտ չէ, որ ես կիսում եմ իր քաղաքական կամ քաղաքացիական տեսակետը, հայացքները, բայց երբ շփվում եմ իր հետ, երբ իրենց նայում եմ իր քրոջ, կնոջ, երեխաների, մոր, եղբոր հայացքով ակամայից ես էլ եմ իրեն սկսում ինչ-որ մի տեղ հասկանալ, սիրել, հարգել: Այդպիսի հյուր 25 տարվա ընթացքում չի եղել, ում ես էլ չեմ հարգել, չեմ սիրել: Ես սիրում եմ իմ յուրաքանչյուր հյուրին եւ արդեն իրենց նայում եմ ոչ թե, ինչպես դուք եք ասում, «անհամ» հյուրի, այլ որպես «Համով զրույցիս» իմ սիրելի հեթական հյուրի:

«ԿԻՍԵԼՅՈՎԻ ՀԱՐՑԸ, ԲԱՐԵԲԱԽՏԱԲԱՐ, ԷԼ ՉՀՆՉԵՑ»

- Լինելով խորհրդարանական հայ-ռուսական բարեկամության ակումբի անդամ` ըստ Ձեզ, ո՞րն է պատճառը, որ այդ ակումբն այդպես էլ չմոռացավ հայտնի ռուս վերլուծաբան Կիսելյովին եւ այդ ակումբում տեղի ունեցած ամեն հանդիպման ժամանակ ինչ-որ կերպ շրջանառվում է նրա անունը: (ՔՐԻՍՏԻՆԵ)

- Քրիստինե ջան, եթե ես անկեղծ լինեմ, պետք է նշեմ, որ միայն մի փոքրիկ զանգվածն է այժմ հիշում Կիսելյովի խոսքերը, որը յուրաքանչյուր հայի վիրավորել էր: Բայց այդ ակումբում մեր վերջին հանդիպումներին եղան Միհրանյանը, Շվիդկոյը, այսինքն` մեզ համար ավելի կարեւոր հարցեր քննարկվեցին: Իսկ ամենավերջին հանդիպման ժամանակ, երբ ռուսական Դումայի բավականին շատ ներկայացուցիչներ էին եկել, այդ թվում նաեւ ՌԴ նախագահ Վ. Պուտինի օգնականը, Կիսելյովի հարցը, բարեբախտաբար, էլ չհնչեց: Կարծում եմ, որ մեր հիշողությունից այդ տհաճ դրվագը հետին պլան է մղվում, եւ կուզեմ, որ առաջին պլան մղվեն ավելի կարեւոր հարցեր: Մենք պետք է ոչ թե չարացած լինենք, այլ ուղղակի դասեր քաղելով` գնանք առաջ: Իհարկե, մի լրագրող (կդժվարանամ ասել, թե ինչ լրատվամիջոց էր ներկայացնում), այնուամենայնիվ, այդ վերջին հանդիպման ժամանակ մի հարց տվեց Կիսելյովի վերաբերյալ, բայց այդ հարցը այնքան տխուր ու միայնակ հնչեց, որ առանձնապես ուշադրություն չդարձվեց:

«ՎՍՏԱՀ ԵՄ, ԲԱՅՑ ԿԱՐՈՂ Է ՍԽԱԼՎՈ՞ՒՄ ԵՄ»

- Այնուամենայնիվ, թե՛ քաղաքական, թե՛ տնտեսական, թե՛ սոցիալական գործիչները, անգամ «խոպանչիները» իրենց կարծիքն առ այսօր արտահայտել են ՀՀ Եվրասիական տնտեսական միության անդամակցման վերաբերյալ, ինչո՞վ է պայմանավորված, որ այս մասին մշակութային գործիչները մեծամասամբ լռում են, այդ թվում եւ Դուք: («Իրավունք»)

- Իհարկե, դրա վերաբերյալ ես ունեմ իմ կարծիքը: Եվ ես այն մարդն եմ, ով պատկանում է նրանց թվին, ովքեր ասում են` մենք ծնունդով ԽՍՀՄ-ից ենք: Ի վերջո, ես ընկալել եմ աշխարհը շնորհիվ ռուսերենի` ծանոթանալով միջազգային գրականությանը: Բայց ունենալով իմ ուրույն կարծիքը եւ գիտակցելով այդ միության կարեւորությունը` գիտեմ, որ, բարեբախտաբար, ինձ շատ սիրում կամ իմ հետեւից գնում են բավականին մեծ քանակությամբ մարդիկ, եւ ես վախենում եմ հրապարակավ որեւիցե մի հստակ կարծիք արտահայտել: Գուցե հետո ժամանակը ցույց տա, որ սխալ էի… Շատ ժամանակ հրաժարվում եմ գովազդներում նկարահանվել (թեպետ բավականին հեշտ է, եւ մեծ գումար են տալիս) զուտ հենց դրա համար: Ժամանակին` մոտ 20 տարի առաջ, նկարահանվել էի յուղի գովազդում եւ ինձ մոտենում էին ու ասում` Զառա ջան, այդ յուղը քեզ համար ենք գնում: Մինչդեռ պարզվեց, որ դա շատ անորակ, պարսկական յուղ է: Այդ օրվանից ես այսպիսի ապրելաձեւ եմ ընտրել` աշխատում եմ իմ կարծիքը հրապարակավ չարտահայտել: Կարծում եմ, որ հատկապես քաղաքականությունում ճիշտն ու սխալը, պարզվում է, երբ անցնում են տասնյակ տարիներ, ինչպես ռուսական ասացվածքն է ասում` «ժամանակով է ստուգվում»: Այնպես որ, ես չեմ կարող արտաահայտել իմ կարծիքը: Վստահ եմ, բայց կարող է սխալվո՞ւմ եմ: Սա Համով Զառայի տեսակետն է, եւ ես իմ սխալի պատճառով չեմ ցանկանում որեւիցե մեկին սխալ ուղղությամբ տանել:

«ՅՈՒՐԱՔԱՆՉՅՈՒՐ ՈՒՏԵՍՏ ՀԱՄՈՎ ԷՐ, ԱՆԳԱՄ ԵՐԲ ՀՈՒՄ ԷՐ»

- Ձեզ միշտ ընդունված է Համով Զառա անվանել, հետաքրքիր է, թե ո՞վ է առաջին անգամ ձեզ այդպես կոչել: (ԿԱՐԵՆ)

- Համով Զառա ինձ կոչեց երջանկահիշատակ Ռոբերտ Մավիսակալյանը: Երբ ես բավական երկար տարիներ ռադիոյում վարում էի իմ հեղինակային ռուսերեն հաղորդումը` «Հյուր Զառայի մոտ», նա մի օր որոշեց այն դարձնել հեռուստատեսային հաղորդում: Ինձ շատ էր ասում` ախր, շատ համով աղջիկ ես, եւ ուզում եմ, այսպես ասած, շատ համով զրույց լինի: Եվ այդպես ինձ կնքեց «Համով Զառա»: Այսօր անգամ իմ երեխաների բջջային հեռախոսներում ոչ թե «մամա» եմ գրանցված, այլ` «Համովս»:

- Եվս մեկ հարց. ո՞րն է եղել ձախողված ուտեստը ուղիղ եթերի ժամանակ:

- Այն ձեւաչափով, երբ ուտեստ էինք պատրաստում ուղիղ եթերում, շատ է եղել, երբ հում եմ կերել դրանք, որովհետեւ ուղղակի պատրաստելու ժամանակ չենք ունեցել: Նաեւ առողջական խնդիրներ էի հետո ունենում (ծիծաղով հիշում է տիկին Արամյանը-Հ.Ս.): Այնուամենայնիվ, կարող եմ ասել, որ յուրաքանչյուր ուտեստ համով էր, անգամ երբ հում էր, որովհետեւ դա պատրաստել էր իմ հյուրը, իսկ ես իմ հյուրերին շատ եմ սիրում:

ԶԱՌԱ ԱՐԱՄՅԱՆԸ` «ՊՌՃԿՎԱԾ ԶԱԲԵԼԻ» ԴԵՐՈՒՄ

alt- Տիկին Արամյան, Ձեր կերպարը դեռեւս «Մեր բակը» ֆիլմում շատ սիրվեց, առաջիկայում կլինե՞ն նոր ներկայացումներ, ֆիլմեր, որտեղ հանդես կգաք նոր կերպարով: (ԱՍՏՂԻԿ)

- «Մեր բակը», որը նկարահանվել է մոտավորապես 20 տարի առաջ, եղավ, այսպես ասած, իմ այցեքարտը, թեպետ մինչ այդ արդեն կար «Համով զրույց» հաղորդումը: Ի դեպ, 3 տարեկանից խաղացել եմ Դրամատիկական թատրոնում եւ երջանիկ եմ, որ այդ պահը եղել է իմ կյանքում, ու հնարավորություն եմ ունեցել շփվելու Վարդգես Պետրոսյանի, երջանկահիշատակ Հրաչյա Ղափլանյանի եւ շատ-շատերի հետ: Հանդես եմ եկել նաեւ Վահրամ Սահակյանի «Կատաղածները» ներկայացման մեջ` Գ. Սունդուկյանի անվան մայր թատրոնի բեմում, որտեղ բավականին մեծ իրարանցում եղավ ներկայացման վերաբերյալ: Ինչեւէ, շատ հետաքրքիր ներկայացում էր, որն այժմ չենք խաղում ինչ-ինչ պատճառներով: Իսկ ինչ վերաբերում է ֆիլմերին, այս տարի մեծ էկրաններին կհայտնվի, ըստ իս, մի շատ լավ ֆիլմ, որը պատերազմի մասին է: Առաջին անգամ հանդես եմ գալու ոչ կոմիկ դերով, քանի որ ֆիլմը բավականին լուրջ թեմաներ է շոշափում: Պարզապես, ես անգամ այդտեղ չէի կարող լինել հասարակ դերով ու ֆիլմում հանդես եմ գալիս «Պռճկված Զաբելի» դերում, որը պատերազմի տարիներին ժողովրդի լեզվով ասած` «տակից հաց է ծախում»: Շատ հետաքրքիր ֆիլմ է լինելու, որը մտորումների տեղիք է տալիս: Արդեն ստացել ենք Բեռլինի մրցույթին մասնակցելու հրավեր, կարծում եմ` ժողովուրդը շատ կսիրի ե՛ւ այդ ֆիլմը, ե՛ւ իմ կերպարը:

- Մեր սիրելի դերասանուհի, ինչո՞ւ Ձեզ չենք տեսնում հեռուստասերիալներում: (ՄԱՐԻԱՄ ՄՈՒՇԵՂՅԱՆ)

- Հրավերներ, իհարկե, շատ եմ ունենում, բայց հիմա մի քիչ ուրիշ շունչ եմ բացել ու ավելի շատ ուզում եմ ուսանողներիս կողքին լինել: Եթե լինի այնպիսի հրավեր, որն ինձ կգոհացնի, գուցե համաձայնեմ նկարահանվել հեռուստասերիալներում, բայց շատերի հրավերները մերժում եմ, որովհետեւ իրենք բոլորն առաջարկում են նույն «Համով Զառայի» դերը: Ժողովուրդ ջան, արդեն հոգնեցինք Համով Զառայից, մի քիչ էլ թող ուրիշ բան լինի:

«ՊԵՏՔ Է ՍԿՍԵՄ ԻՆՁՆԻՑ ԵՎ ԱՌԱՋԻՆՆ ԻՆՁ ՔՆՆԱԴԱՏԵՄ»

- Բոլորս գիտենք, որ հեռուստատեսության լեզուն անմխիթար վիճակում է: Դուք` որպես Ժուռնալիստիկայի ֆակուլտետի դեկան, ի՞նչ միջոցներ եք կիրառում այս հարցի շուրջ: Եվ անկախ հարցից, Ձեզ շա՜տ եմ սիրում: (ՀԱՍՄԻԿ ՄՈՒՇԵՂՅԱՆ)

- Հասմիկ ջան, ես էլ Ձեզ եմ շատ սիրում: Լեզվի մասին, այո, համաձայն եմ, լուրջ խնդիր ունենք: Միշտ կանգնում եմ լրագրողների կողքին, բայց ինչ վերաբերում է լեզվին` նախ պետք է սկսեմ ինձնից եւ ամենաառաջինն ինձ քննադատեմ, որովհետեւ սովորել եմ ռուսական դպրոցում, ավարտել եմ ռուսական ֆակուլտետը: Շատ ժամանակ ռուսերեն եմ մտածում հարցս, ապա թարգմանում եմ, եւ երբեմն շատ ծիծաղելի է լինում: Մի անգամ բոլորովին այլ բան նկատի ունենալով` հարցս հնչեց այսպես` տիկի՛ն Լարիսա, Ձեր ամուսինը` որպես տղամարդ, ինչպիսի՞ն է: Նա չհասկացավ, որ լեզվական սայթաքում է եւ ասաց` շնորհակալություն, շատ հաջող է: Եվ ասեմ Ձեզ, որ այդ անձի վարկանիշը բավականին բարձրացավ, որովհետեւ նա մասնակցում էր ընտրություններին. Արշակ Սադոյանն էր: Ամեն անգամ հիշում եմ պարոն Սադոյանի բարձրացող վարկանիշն ու իմ ոչ պատշաճ հարցը: Իհարկե, համաձայն եմ, որ հայերենն անմխիթար վիճակում է, հատկապես երբ ասում են` «շնորհակալություն ձեզանից», կարծես իմ գլխի հենց մեջտեղին կացնահարեն: Միեւնույն ժամանակ, չի՛ կարելի ասել շնորհակալ եմ ծնողներԻՑ, ԱստծՈՒՑ, եւ զարմանում եմ, որ նաեւ խորհրդարանում, կառավարությունում, անգամ ճանաչված դերասաններն են այդ սխալն անում: Պետք է ասել` շնորհակալ եմ ԱստծՈՒՆ, ծնողներԻՆ:

«ԼՐԱԳՐՈՂՆԵՐԻ ՀԱՄԱՐ ԱՅԴ ՄԻՈՒԹՅՈՒՆՆ, ԱՎԱՂ, ԱՅՍՕՐ ՈՉԻՆՉ ՉԻ ԱՆՈՒՄ»

- Թե՛ Ֆեյսբուքում, թե հեռախոսազանգերի ժամանակ հնչեցին հարցեր` Ձեր դերասանական, հաղորդավարականalt կարիերայի վերաբերյալ, ինչպես նաեւ անդրադարձ եղավ Ձեզ` որպես դեկան, ԱԺ հայ-ռուսական բարեկամության ակումբի անդամ, բայց քանի որ Դուք նաեւ Ժուռնալիստների միության անդամ եք, այդ մասին էլ մի հարց մենք ուղղենք. ըստ Ձեզ, արդյո՞ք այսօր այդ միությունը չի կորցրել իր դերն ու նշանակությունը, քանի որ մերօրյա լրագրության հետ այս միությունը որեւէ աղերս չունի: («Իրավունք»)

- Ցավալի հարց է եւ առաջին հերթին` հենց ինձ համար: Շատ սիրում ու հարգում եմ ինձ այդ միություն ընդունող տիկին Աստղիկ Գեւորգյանին, մեծարում եմ` որպես վերին աստիճանի կիրթ կնոջ: Բայց կուզեմ իմ քննադատական խոսքը հնչեցնել. այո՛, կուզեի, որ այդ միությունն ավելի աշխույժ լիներ, ավելի զորեղ լիներ եւ կարողանար շատ ու շատ հարցեր լուծել` ե՛ւ լրագրողների կայացման, ե՛ւ օգնելու, ե՛ւ, ինչու ոչ, մեջքին կանգնելու համար, որն այսօր ցավոք չկա: Չգիտեմ, մի քիչ լճացել է միությունը: Երեւի թե տիկին Աստղիկը, ինչ-որ նոր բան պետք է մտածի, նոր շունչ մտցնի, նոր կադրեր լինեն, կամ թեկուզ հին կադրերն օգտագործելով` նորը ստեղծվի: Այսօրվա դրությամբ այդ միությունը, որին ես անդամակցում եմ 20 տարուց ավելի, կարելի է ասել, որ միայն անդամավճարն եմ տալիս: Հպարտանում եմ եւ ուզում եմ ամենուրեք, որտեղ ներկայացնում են ինձ, այդ փաստը նշվի, որ ես Ժուռնալիստների միության անդամ եմ, բայց կոնկրետ լրագրողների համար այդ միությունն, ավաղ, այսօր ոչինչ չի անում` ամեն դեպքում, իմ իմանալով, իմ պատկերացնելով, իմ տեղեկացվածությամբ: Կուզեմ, որ շատ շուտ այդ ամենը շտկվի, եւ ինչ-որ բանով ինքս էլ նպաստեմ դրան, բայց դեռ չգիտեմ, թե ինչպես:

ՀՐԱՆՏ ՍԱՐԱՖՅԱՆ

Մեկնաբանել


Անվտանգության կոդ
Վերաբեռնել

TOP 20

Վերջին մեկնաբանվածները

Նորություններ

Արդեն կրպակներում

Հումոր

humor

levgroup

poqrikner.am

poqrikner

Miss & Mister Z

miss-z

Коллекции КП

Մեր էջը Facebook-ում