livemarks sitemap
Երկուշաբթի, Օգոստոսի 19, 2019

Երգիչ, երգահան ԱՐՏԱՎԱԶԴ ԲԱՅԱԹՅԱՆԸ նոյեմբերի 23-ին իր հանդիսականի համար այս տարվա ընթացքում արդեն երկրորդ անգամ կներկայանա մենահամերգով: Ինչպես «Զարուհին» տեղեկացրեց երգիչը, մենահամերգի ընթացքում հին ու սիրված երգերի հետ կլինեն նաեւ պրեմիերաներ:

«ԳԱԼԻՍ ԵՆ ՖՈՆՈԳՐԱՄԱՆ ՄԻԱՑՆՈՒՄ, ԵՐԳՈՒՄ ՈՒ ԳՆՈՒՄ»

-Նախորդ համերգին կատարեցի 6-7 նոր երգ, հին երգերիս հետ միասին կհնչեն նաեւ այդ երգերը, որոնք դեռ չեն հասցրել մաշվել եւ հնանալ: Դրանցից բացի, կլինեն 2 երգերի պրեմիերաներ: Մտադիր էի հեղինակային երգերի համերգ անել, շատ հեղինակային երգեր ունեմ, կհնչեցնեի կիթառի նվագակցությամբ: Բայց երգերի մեղեդայնությունը ավելին է, քան` հեղինակայինը ու որոշեցի` թող նվագակցություն լինի: Ինձ հետ հանդես կգան նաեւ երաժիշտներ:

- Տարվա մեջ երկրորդ մենահամերգը ծանր չէ՞, սակավ համերգների շրջանում:

- Ծանր է, դրա համար էլ փոքր դահլիճ եմ ընտրում, որ գոնե հավասար ծախսով դուրս գամ: Այս դեպքում չես մտածում եկամուտների մասին, երբ զբաղվում ես քո սիրած գործով ու այն ոչ ոքի չես ցուցադրում, դրա իմաստն է կորչում: Ի վերջո, երգչի համար համերգը մի հենակետ է: Հիմա չեմ վերադառնա տասը տարի առաջվա համերգին, այլ` կնայեմ, թե այս տարի այս բանն արեցի, հիմա կարելի է մի քայլ առաջ գնալ: Այսօր հաճախ մենահամերգներ չեն լինում, հիմնականում գալլա համերգներ են, որի ժամանակ կարծես նորաձեւ է` գալիս են, ֆոնոգրաման միացնում, երգում ու գնում: Լավագույն դեպքում` մինուս ֆոնոգրամա են երգում: Ի վերջո, մենահամերգը միայն համերգ չէ:

«ԱՐԱԾԻ ՀԱՄԱՐ ՈՉ ՓՈՇՄԱՆԵԼՈՒ, ՈՉ ԷԼ ՄՏԱԾԵԼՈՒ ԲԱՆ ՈՒՆԵՄ»

-Երկար տարիներ հանդիսաստեսը սովոր է Ձեզ միշտ տեսնել «Արձագանք» ստուդիայի երաժիշտների հետ, բայց այսօր հանդես եք գալիս միայնակ:

- Այն ժամանակ հավաքվում էինք, որ կարողանայինք ինչ-որ ձեւով համերգներ անել, բարդ էր ամեն մի երաժշտի համար առանձին մենահամերգ անել: Առհասարակ` սկսնակ երիտասարդների համար հնարավորություն էր, որ ավելի վստահ իրենց զգային` մեզ հետ հանդես գալով: Չնայած` կարծում եմ, այդքան էներգիան ու միջոցները, որ ծախսվեցին այդ ամենի վրա, եթե օրինակ, այդ ամենը ծախսվեր անձամբ ինձ վրա, կարող է մի քանի բան ավելին արած ու մի քանի քայլ ավելի առաջ լինեի: Բայց արածի համար ոչ փոշմանելու, ոչ էլ մտածելու բան ունեմ:

«ՊԻՏԻ ՇԱՐՈՒՆԱԿԵՍ, ԱՇԽԱՐՀԸ ՉՔԱՆԴՎԵՑ»

-Իսկ հնարավո՞ր է, որ մի օր համատեղ համերգով հանդես գա «Արձագանք» համույթը:

- Չեմ կարծում: Գալիս է մի պահ, երբ զգում ես, որ դու ես անում... Եթե ես եմ անում, ապա հանգիստ կարող եմ առանձին ցույց տալ: Ընդհանրապես, կոլեկտիվ աշխատանքը լավ է, երբ բոլորն էլ մասնակից են: Այս դեպքում մարդիկ կարող են համագործակցել բավականին երկար, իսկ եթե նրանցից մեկը որպես անհատ է հանդես գալիս, ապա իմաստ չեմ տեսնում, այն ավելի շատ թատրոնի է նմանվում: Չնայած` բաժանվելն էլ մի ուրախ բան չէ, բայց եթե գործ ես անում, ուրեմն պիտի շարունակես, աշխարհը չքանդվեց:

«ԵՐԲ ՄԵԾԱՆՈՒՄ ԵՍ, ԱՄԵՆ ԻՆՉԻՆ ՍԿՍՈՒՄ ԵՍ ՆԱՅԵԼ ՔՈ ՏԵՍԱՆԿՅՈՒՆԻՑ»

-Կան անբաժան արվեստագետ զույգեր, այս դեպքում բոլորը կարծում էին, որ Ձեզ եւ Եղիշե Պետրոսյանին պիտի միշտ միասին տեսնեն:

- Այո, միասին ենք հանդես եկել, բայց եկավ մի ժամանակ, որ այդպես եղավ... Շատ դժվար է ասել, թե վաղն ինչ կլինի: Համենայնդեպս` ժամանակի բերումով այդպես ստացվեց, դրան հատուկ նշանակություն տալու իմաստ չկա: Շատ ճանաչված երաժիշտներ եւ համաշխարհային անուն ունեցող խմբեր կան, որոնց անդամներից ամեն մեկն իրենց անհատական կարիերան ունեն, դա նորմալ է, որովհետեւ ամեն մեկը մի անհատականություն է: Մեր դեպքում էլ էր այդպես, յուրաքանչյուրս անհատականություն էինք, եւ իրավունք ունեինք առանձին ներկայանալ: Իսկ ինչ կապված է մեր անցյալին, դա մեզանից ոչ ոք չի խլել, մենք չենք էլ հրաժարվում դրանից, չես կարող անցյալը ռետինով ջնջել ու ասել` նման բան չի եղել: Շատ երգեր ունեմ, որ թեմատիկ առումով լավ է, երբ քո անունից ես երգում, եւ բովանդակությունը թույլ չի տալիս խմբով ներկայացնել: Երբ մեծանում ես, ամեն ինչին սկսում ես նայել քո տեսնակյունից, ու միշտ չէ, որ այն համընկնում է բոլորի տեսակետին:

«ԱՅՍՕՐ ՄԱՐԴ ԿԱ 5 ՏԱՐԻ ԵՐԳՈՒՄ Է ՈՒ ԱՐԴԵՆ ՎԱՍՏԱԿԱՎՈՐ ԱՐՏԻՍՏ Է»

-Վերջին շրջանում հաճախ է կոչումների թեման թիրախային դառնում: Մի մասին դա ընդհանրապես հարկավոր չէ, մյուս մասի համար` այն շնորհակալության մի ձեւ է, իսկ մի մասի համար էլ` արժեզրկվել են այդ կոչումները:

- Այդ կոչումները հորինվեցին ստալինյան ռեժիմի ժամանակ, որ այն մարդիկ, որոնք Ստալինի կողմնակիցն էին, պարգեւատրվեին` սելեկցիա կատարվեր, որ արվեստագետները նրա դեմ շատ չգնային: Կարծում եմ` այդ անհասկանալի, խավար (գուցե պատմագետները այլ կերպ մեկնաբանեն, ինձ համար այդ տարիները խավար են եղել) անցյալից մնացած, նշանակությունը կորցրած մի ինստիտուտ է, որը մեզ հարկավոր չէ: Եթե որեւէ արվեստագետ իսկապես մեր երկրին մեծ ծառայություն է ցուցաբերել, ունենք պետական պարգեւներ, կարելի է մեդալով կամ շքանշանով պարգեւատրել: Իսկ այդ վաստակավորի կոչումները մի քիչ անհասկանալի են, լավ, ասենք մարդը 120 տարի երգում է` կարող են ասել վաստակավոր է, բայց այսօր մարդ կա 5 տարի երգում է ու արդեն վաստակավոր արտիստ է: Չես հասկանում, վաստակ բառը որտե՞ղ տեղավորվեց: Եթե մարդը լավ գործ է արել ու պետությունն ուզում է շեշտել նրան, ապա պետական մրցանակ տվեք. այս մարդն այսքան տարի երգել է` ոգեւորելով միլիոնավոր մարդկանց, դրա համար տասը, հարյուր, հազար, թե մեկ միլիոն դրամով պարգեւատրեք: Իսկ մեր երկրի արվեստում շատ ներդրում ունեցած արվեստագետին էլ` ուղղակի պետք է պետականորեն նվիրել տարածք եւ ասել` քո անունով, քո արվեստանոցը ստեղծիր ու քեզ նման մարդկանց դաստիարակիր: Այդպես բավականին լուրջ արդյունքներ կունենանք: Իսկ այս տարբերակով` ասենք Հայաստանում ունենք 2000 երգիչ, եթե տարիներ շարունակ բոլորին տան, վաղը բոլորն էլ կլինեն վաստակավոր: Ինձ համար իմ բոլոր երգող ընկերներն էլ վաստակավոր են` ռեստորաններում, համերգներում, ամեն տեղ իրենց գցում են ու երգում, որ գոնե ինչ-որ մի բան վաստակեն, վաստակավոր են էլի, բա ինչ են:

Զրուցեց ԼԻԼԻԹ ԵՂԻԱԶԱՐՅԱՆԸ

Մեկնաբանել


Անվտանգության կոդ
Վերաբեռնել

TOP 20

Նորություններ

Արդեն կրպակներում

Հումոր

humor

levgroup

poqrikner.am

poqrikner

Miss & Mister Z

miss-z

Коллекции КП

Մեր էջը Facebook-ում