livemarks sitemap
Հինգշաբթի, Հոկտեմբերի 17, 2019

nazeni


Շատ ու շատ մտածողների համար կինը ոչ թե երեւույթ է, այլ կոնկրետ գոյություն: Իսկ վերաբերմունքը կին էության նկատմամբ ձեւավորվում է նրա ազդակներով: Վերացական ձեւով ասած` մեր հին ու նոր պատմությունը կապվում է Ծովինարի հետ, ով ծնունդ է տալիս մեր պատմական ընթացքին: Եվ ամբողջ մայրական ցեղում Ծովինարն իր ներկայությամբ տվել է իր զորությունները... Այնպես որ, ողջ պատմությունը վկայում է, որ կինն արմատական նշանակություն ունի հասարակության ձեւավորման ու սերնդափոխության մեջ: Հետեւաբար կինը նա է, ով իր մեջ Ծովինարից մի մասնիկ է կրում թե գեղեցկության եւ թե առասպելական հատկանիշների: Սակայն երբ նույն կնոջը հատկացվում է իշխանություն, դժվար է ասել` կատարելապես նա տիրապետո՞ւմ է հասարակությանը երջանկությամբ օժտելու արվեստին: Կարծում եմ` շատերը կհամաձայնեն, որ թե՛ հեռուստատեսության ոլորտում, թե՛ կինոյում եւ թե՛ բեմում հասարակությանը երջանկացնելու արվեստի գաղտնիքներին լիովին տիրապետում է հաղորդավարուհի, դերասանուհի, գեղեցկուհի եւ համարձակ կին ՆԱԶԵՆԻ ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆԸ, ում հետ "Զարուհին" փորձեց բացել փակագծերը, թե տարիների ընթացքում ինչպես կերտվեց Նազենի Հովհաննիսյան կերպարը.

nazeni4Գի­տեք, այդ հար­ցադ­րու­մը իմ կյան­քի ամե­նախնդ­րա­հա­րույց էջե­րից ու հար­ցե­րից մեկն է, որով­հե­տեւ ՀՀ-ում կինն առաջ­նա­հերթ ըն­կալ­վում է որ­պես կին, մո­ռաց­վում է այն հան­գա­ման­քը, որ այդ կի­նը կա­րող է լի­նել ե՛ւ մարդ, ե՛ւ մտա­ծող էակ եւ, ին­չու չէ, աշ­խա­տող, իր մաս­նա­գի­տու­թյան մեջ աճ գրան­ցող եւ, բնա­կա­նա­բար, իր սխալ­նե­րով հան­դերձ` մարդ, ով փոր­ձում է հաս­նել որո­շա­կի աս­տի­ճա­նի, որ, գո­նե, բա­վա­րա­րի հա­սա­րա­կու­թյուն աս­վա­ծի զգա­լի մա­սին` նրա պա­հանջ­նե­րով ու սու­բյեկ­տիվ նկրտում­նե­րով: Այ­դու­հան­դերձ, ինձ հա­մար շատ կա­րե­ւոր է եղել, որ ես ար­տա­քին տես­քով լի­նեմ ներ­կա­յա­նա­լի: Իմ պա­տա­հա­կան մուտ­քը հե­ռուս­տա­տե­սու­թյուն եղել է դեռ շատ վա­ղուց` 2001 ին. անընդ­հատ դա հի­շում եմ` սկզբում "Մե­տեո TV", "Որա­կի նշան", հե­տո Հան­րա­յին, հե­տո "Կռունկ": Այն ժա­մա­նակ ըն­դուն­ված չէր հե­տաքր­քիր զգես­տով ներ­կա­յա­նա­լը, եւ ես էլ չու­նեի հա­մա­պա­տաս­խան ֆի­նանս դրա հա­մար, հե­տե­ւա­բար ես եւ Ավե­տը մեր կռուն­կյան կեր­պար­նե­րը ստեղ­ծե­ցինք ինք­նու­րույն, որե­ւէ մե­կը մեզ դրա­նում չի օգ­նել. ոչ իմիջմեյ­քեր, ոչ հա­տուկ դի­զայ­ներ, իսկ հի­մա շատ մեծ է դպրո­ցը, եւ հի­մա աս­պա­րե­զը թույլ է տա­լիս օգտ­վե­լու որա­կյալ մաս­նա­գետ­նե­րից:

Եվ քա­նի որ այն ժա­մա­նակ ոչ ֆի­նան­սա­կան եւ ոչ էլ մաս­նա­գի­տա­կան հնա­րա­վո­րու­թյուն­ներ կա­յին, ես կա­րող էի, օրի­նակ, իմ տա­տի­կի սնդու­կից վերց­նել հե­տաքր­քիր գո­տի, այդ գո­տին սկզբում կա­պել պա­րա­նո­ցիս, հե­տո գլխիս, հե­տո այն կա­պել որ­պես գո­տի իրա­կա­նում, եւ ստա­նալ հե­տաքր­քիր մի տեսք:

- Ո՞րն է Ձեզ հա­մար գե­ղեց­կու­թյան չա­փա­նի­շը, եւ ար­դյոք Դուք ձեզ գե­ղե­ցիկ կին հա­մա­րում եք:

-   Ես եր­բե­ւի­ցե ինձ չեմ հա­մա­րել գե­ղե­ցիկ, բայց կա­րող եմ ներ­կա­յա­նալ այն­պես, որ դա լի­նի ներ­կա­յա­նա­լի, իսկ դրանք տար­բեր բա­ներ են: Գե­ղե­ցիկ են այն բո­լոր աղ­ջիկ­նե­րը, ով­քեր մո­դե­լա­յին աս­պա­րե­զում են, գե­ղե­ցիկ են ֆո­տո­մո­դել­նե­րը, գե­ղե­ցիկ են հա­տուկ գե­ղեց­կու­թյան մրցույ­թի մաս­նակ­ցող­նե­րը... Ես գե­ղե­ցիկ եմ իմ տե­սա­կի մեջ, այլ ոչ թե հա­մընդ­հա­նուր կար­ծի­քին հա­մա­պա­տաս­խան:  

- Հա­մեստ չե՞ք Ձեր գնա­հա­տա­կան­նե­րի մեջ:

 - Ոչ, ես հա­մեստ չեմ, ես շատ օբյեկ­տիվ եմ ու` ինք­նաքն­նա­դատ իմ նկատ­մամբ:    Բայց Դուք հո գի­տեք, որ Դուք չկրկնվող եք...    Չկրկնվե­լը մտքի պրո­ցես է, այլ ոչ թե ար­տա­քին տես­քի. ես հե­ռուս­տա­դի­տո­ղին անընդ­հատ ու­զում եմ բե­րել նրան, որ ֆի­նան­սա­կան կե­ցու­թյու­նը չի կա­րող որո­շել քո ար­տա­քին տես­քը: Կա­րող եմ լի­նել շատ հա­րուստ, բայց ու­ղեղս լի­նի դա­տարկ, եւ ես չկա­րո­ղա­նամ այն ի նպաստ ինձ օգ­տա­գոր­ծել: Ես իմ իմի­ջին, սո­վո­րա­կան ֆի­նանս­նե­րով, զուտ իմ աշ­խա­տան­քով կա­րո­ղա­ցել եմ ապա­հո­վել իմ ար­տա­քին տես­քի ներ­կա­յա­նա­լի լի­նե­լը: Եվ այս­տեղ հա­տուկ մի­ջոց­ներ պետք չեն եղել եր­բեք. պար­զա­պես ու­նեմ ֆան­տա­զիա, որո­շա­կի ձե­ւա­վոր­ված ճա­շակ եւ մտքի ճկու­նու­թյուն, ին­չը քեզ թույլ չի տա­լիս կանգ­նել նույն տե­ղում: Եվ քա­նի որ հե­ռուս­տա­տե­սու­թյունն ու­նի եր­կու հիմ­նա­կան ուղ­ղու­թյուն` միտք եւ ֆոր­մա, ապա եր­կուսն էլ պետք է հա­վա­սա­րա­չափ ապա­հով­վեն. չի կա­րող միտ­քը լի­նել լավ, իսկ ձե­ւը կա­ղալ: Մենք գի­տենք, որ ժա­մա­նա­կին ֆոր­մա­լիստ­նե­րը նման բան փոր­ձե­ցին եւ ոչն­չի չհա­սան, որով­հե­տեւ չի կա­րող լի­նել ձե­ւը առանց բո­վան­դա­կու­թյան: Եվ սա է պատ­ճա­ռը, որ եթե դու ու­նես այդ եր­կու­սի գի­տակ­ցու­թյու­նը քո ներ­սում, ապա փոր­ձում ես դրան լու­ծում տալ. մի օր վատ, մի օր ավե­լի լավ, մի օր էքս­պե­րի­մենտ ես անում, մյուս օրը եր­րորդ ան­ձը փոր­ձում է քեզ ուղ­ղոր­դել, մե­կը նա­խան­ձով ասում է էս ինչ վատն էիր այս­տեղ, եւ դրա­նից էլ ես շատ օգուտ քա­ղում ու չես նեղ­վում, որով­հե­տեւ, այ­նո­ւա­մե­նայ­նիվ, ան­գամ չա­րա­կամ մար­դը փոր­ձում է քո թույլ տե­ղին զար­նել, եւ այդ­տեղ ար­դեն մե­ղա­վո­րը դու ես, որ նա կա­րո­ղա­ցել է դա նկա­տել: Ես ար­դեն սո­վո­րել եմ այդ վա­տա­տես ու վա­տա­բա­նող մարդ­կանց ասած­նե­րից քա­ղել այն լա­վա­գույ­նը, որն ինձ կա­րող է օգ­տա­կար լի­նել: Եվ, փա՛ռք Աստ­ծո, դա ինձ օգ­նում է. ես նրանց զենքն օգ­տա­գոր­ծում եմ իրենց դեմ:  

  Այ­սինքն` հայտ­նի խոս­քի հա­մա­ձայն, կյան­քում ինչ որ տեղ էլ շնոր­հա­կալ պետք է լի­նենք մեզ նա­խան­ձող­նե­րի:    Կո­պիտ ասած, այո՛: Գի­տեք, եկե­ղե­ցում իմ յոթ մո­մե­րից մե­կը ես միշտ նվի­րում եմ իմ թշնա­մի­նե­րին, որ­պես­զի նրանց չա­րա­կա­մու­թյու­նը ինձ չխան­գա­րի, այլ միշտ ուղ­ղոր­դի: Շատ լավ աղոթք կա. ասում է` պաշտ­պա­նիր ինձ երե­ւե­լի ու անե­րե­ւույթ թշնա­մուց, բայց այդ թշնա­մուց դու, այ­նո­ւա­մե­նայ­նիվ, կա­րո­ղա­նում ես քա­ղել այն, ին­չը կա­րող է քեզ օգ­տա­կար լի­նել: ՈՒղ­ղա­կի նե­գա­տի­վը մի քիչ ավե­լի շատ է, եւ ես փոր­ձում եմ հնա­րա­վո­րինս խու­սա­փել այդ նե­գա­տի­վից` վերց­նե­լով մի­այն ար­տա­քին շեր­տի այն ին­ֆոր­մա­ցի­ան, որը կա­րող է պետք գալ, որ­պես­զի այդ նե­գա­տի­վը ինձ դեստ­րուկ­ցի­ա­յի չեն­թար­կի: Իսկ այն, որ ասում եք, թե ինչն է նպաս­տել Նա­զե­նի Հով­հան­նի­սյա­նի կեր­պա­րի կերտ­մա­նը, պա­տաս­խա­նեմ, մի­ան­շա­նակ` աշ­խա­տան­քը: Աշ­խա­տանք, որ ասում ես, ոմանք կար­ծում են, որ պետք է քրտնես, ծանր աշ­խա­տանք կա­տա­րես. աշ­խա­տանքն այն է, որ մենք մի­ա­սին զրու­ցում ենք, եւ ես ձե­զա­նից քա­ղում եմ շատ հե­տաքր­քիր իմաս­տու­թյուն­ներ, աշ­խա­տանքն այն է, որ երբ մի քա­նի ժամ տանն եմ լի­նում, ոչ թե ան­հե­թեթ սե­րի­ալ­ներ եմ նա­յում, այլ կար­դում եմ ինչ-որ մի բան, որն իմ հո­գին լցնում է: Պար­բե­րա­բար հան­դի­պում եմ թե՛ իմ տա­րեց, թե՛ պա­տա­նի ըն­կեր­նե­րին. բո­լո­րից էլ սո­վո­րում եմ: Դե­ռա­հաս­նե­րի օգ­նու­թյամբ փոր­ձում եմ վե­րա­կանգ­նել իմ այն երա­զա­յին վի­ճա­կը, որը բնո­րոշ է այդ տա­րի­քի մարդ­կանց: Եվ ամեն ան­գամ նրանց հան­դի­պե­լիս, երբ որ նրանք խորհր­դի կար­գով ինչ-որ բա­ներ են հարց­նում, մի­ակ բա­նը, որ կա­րո­ղա­նում եմ ասել. ստա­ցեք հա­ճույք ստեղ­ծա­գոր­ծա­կան պրո­ցե­սից:

-    Իսկ Նա­զե­նի Հով­հան­նի­սյա­նը հեշ­տու­թյա՞մբ է դուրս գա­լիս ցան­կա­ցած բարդ իրա­վի­ճա­կից:    

- Ըստ իմ ըն­կեր­նե­րի բնո­րոշ­ման` այո՛, կա­րո­ղա­նում եմ: Ինձ հա­մար եր­կու կա­րե­ւոր հատ­կա­նիշ nazeni3կա. ես միշտ մարդ­կանց ի սկզբա­նե փոր­ձում եմ ըն­կա­լել որ­պես դրա­կան էլե­մենտ, երկ­րորդ` փոր­ձում եմ նրանց ի սկզբա­նե հա­վա­տալ, շա­տերն ինձ հետ հա­մա­կար­ծիք չեն լի­նի, որով­հե­տեւ ոչ միշտ է, որ դա լավ ծա­ռա­յու­թյուն է մա­տու­ցում, եւ եր­րորդ` ես կոնֆ­լիկ­տա­յին մարդ չեմ: Եթե որե­ւէ մե­կը չի գա­լիս ինձ խո­ցե­լու նպա­տա­կով, ապա ես եր­բե­ւի­ցե որե­ւէ մե­կին չեմ վշտաց­նի ու չեմ խո­ցի: Կա­րող եմ շատ տակ­տիկ կեր­պով մատ­նան­շել այն սխա­լը, որը նա թույլ է տա­լիս, բայց առանց նսե­մաց­նե­լու նրա ան­ձը: Բայց եթե ինձ փոր­ձեն խո­ցել կամ վի­րա­վո­րել, ապա իմ մտքի ճկու­նու­թյու­նը բա­վա­րա­րում է, որ ես իմ խոս­քով, առանց որե­ւէ մե­կի օգ­նու­թյան, ըն­դա­մե­նը մի քա­նի վայր­կյա­նում նրա սխա­լը հստա­կեց­նեմ` մատ­նան­շե­լով, թե ին­չը պետք չէր անել:

-  Իսկ աշ­խա­տան­քա­յին տա­րի­նե­րի ըն­թաց­քում ինչ­պի­սի՞ խո­չըն­դոտ­նե­րի է հան­դի­պել ու հաղ­թա­հա­րել հա­ղոր­դա­վա­րու­հի եւ դե­րա­սա­նու­հի Նա­զե­նի Հով­հան­նի­սյա­նը: 

- Ընդ­հան­րա­պես ես դժվա­րու­թյուն աս­վա­ծը հաղ­թա­հա­րում եմ ամեն վայր­կյան: Ամ­բողջ աշ­խար­հում է այդ դժվա­րու­թյունն առ­կա, այն­պես չէ, որ մի­այն հա­յե­րին է բնո­րոշ: Ըստ էու­թյան, ով­քեր են լի­նում չար եւ նա­խանձ, ով­քեր թե­րա­ցում­ներ ու­նեն իրենց մեջ, եւ որոնց թվում է, թե դու գրա­վել ես նրանց տե­ղը: Եթե մարդ գի­տա­կից է, ինք­նա­բավ ու նա­եւ աշ­խա­տում է, ու­րեմն նա չի նա­խան­ձի իր դի­մա­ցի­նին, որով­հե­տեւ եր­բե­ւէ չես կա­րող գրա­վել որե­ւէ մե­կի տե­ղը: Ամեն մարդ իր կյան­քում ու­նի իր տե­ղը. ես չեմ հա­վա­տում պա­տա­հա­կա­նու­թյուն­նե­րի... Մեր ազ­գին շատ բնո­րոշ երե­ւույթ, որը ես իմ մի­ջից իս­պառ ար­մա­տա­խիլ եմ արել` թե­րագ­նա­հա­տել դի­մա­ցի­նին. չկա մարդ, ու­մից չես կա­րող սո­վո­րել: Որով­հե­տեւ եթե դու տկար ես, քո դի­մա­ցի­նին կտես­նես նույն­քան տկար, եթե ու­ժեղ ես, ապա դի­մա­ցի­նիդ հետ շփվում ես ինչ­պես հա­վա­սա­րը հա­վա­սա­րի հետ: Եվ այս պա­րա­գա­յում դու նրա հետ ո՛չ կի­սե­լու, ո՛չ նրա­նից պա­հան­ջե­լու եւ ոչ էլ նրան նա­խան­ձե­լու բան ու­նես:  Ինչ վե­րա­բե­րում է դժվա­րու­թյուն­նե­րին, ապա այս դաշ­տը ինք­նին դժվա­րու­թյուն­ներ է են­թադ­րում, որով­հե­տեւ որ­քան լայն է հա­սա­րա­կու­թյու­նը, որը քեզ դի­տում եւ քննար­կում է, այն­քան մեծ է հա­վա­նա­կա­նու­թյու­նը չսիր­վե­լու, սխալ­վե­լու ու դժվա­րու­թյուն­ներ ու­նե­նա­լու: Այս ամե­նը հենց են­թադ­րում է հե­ռուս­տա­տե­սա­յին դաշ­տը: Որ­քան մեծ է հա­ջո­ղու­թյունդ, այն­քան շա­տա­նում են չկա­մե­ցող­ներդ եւ ըստ այդմ` դժվա­րու­թյուն­ներդ: Իսկ ամե­նա­ռե­ալ դժվա­րու­թյու­նը, եթե էլի լի­նեմ ան­կեղծ, դար­ձյալ գա­լիս հան­գում եմ գեն­դե­րա­յին ան­հա­վա­սա­րու­թյա­նը, այն է, եթե դու ու­նես եր­կար մա­զեր, չու­նես հա­տուկ տձեւ դեմք, ու­րեմն դու անու­ղեղ ես, որ­տե­ղի՞ց քեզ խելք: Գի­տեք, Հա­յաս­տա­նը ու­նի չգրված օրենք­նե­րի մեծ գիրք, եւ այն մար­դը, ով կա­րո­ղա­նում է կար­դալ այդ գիր­քը, նա շա­հում է, իսկ ինձ թվում է` ես այդ գրքից մի քա­նի էջ կա­րո­ղա­ցել եմ կար­դալ: Շատ կու­զե­նա­յի, որ մի գե­ղե­ցիկ օր այդ չգրված օրենք­նե­րի գիր­քը դառ­նար բրո­շուր, ոչ թե հաս­տա­փոր մի գիրք: Ին­չե­ւի­ցե, ես ըն­դու­նել եմ այդ գրքի կա­նոն­նե­րը, եւ քա­նի որ բո­լորս էլ այս հա­սա­րա­կու­թյու­նից մեծ կա­խում ու­նենք, ես էլ, գոր­ծի բե­րու­մով առա­վել, քան շա­տե­րը, մեծ առու­մով հաշ­վի եմ նստում հա­սա­րա­կու­թյան ու նրա պա­հանջ­նե­րի հետ` փոր­ձե­լով իմ դաշ­տի մեջ ներգ­րա­վել այդ ազ­դակ­նե­րը:

nazeni1- Նազենի, ասում են` այնքան էլ հեշտ գործ չէ Հանրային Հեռուստաընկերությունում հաստատվելը...

- Հանրայինի դժվարությունները հիմնականում կապված են հանրայինի խստապահանջ հեռուստադիտողի եւ նրա` պետական ալիք լինելու հետ, որովհետեւ միշտ գերուշադրություն կա Հանրայինի նկատմամբ, եւ ես շատ ուրախ եմ դրա համար, քանի որ այդ զգոնությունը երբեք չի թողնում, որ մարդ թերանա եւ թուլանա:

- Քանի որ խոսք գնաց անընդհատ եթերում նորովի ներկայանալու մասին, ճշտենք, թե ինչպես եք հասցնում շատ արագորեն փոփոխվել տարբեր ոճերի մեջ: Էլ չխոսենք սանրվածքի, դիմահարդարման ու հատկապես կոշիկների մասին:

- Երբ որ ես նոր էի ընդունվել հեռուստատեսություն, եւ նոր-նոր էի ծանոթանում այդ աշխարհին, հասկացա մի բան, որ գուցե գա ժամանակ, երբ ես վերցնեմ այս թեման դիսերտացիայի համար` «Հեռուստատեսությունը, եւ նրա ազդեցությունը թատերական աշխարհի վրա», ասելիքս այն է, որ շատ օգտակար է հեռուստատեսությունը թատրոնի մարդկանց համար: Այն կերպարները տարատեսակ, որ կարող է ստեղծել դերասանը, շատ օգտակար են հեռուստատեսությունում օգտագործելու համար: Ես փորձեցի օգտագործել իմ դերասանական կարողությունները, գիտելիքները որպես հաղորդավար, որովհետեւ լրագրողը միշտ չէ, որ կարողանում է լինել տարբեր... Եվ այն կերպարները, որ հիմա դուք տեսնում եք, շատ հաճախ. բխում են նաեւ իմ հյուրերից, օրինակ` ես գիտեմ, որ եթե գալու են տարեց մարդիկ, որոնք հին սերնդի ներկայացուցիչներ են, հետեւաբար ավելի դասական են, ապա ես էլ իմ հերթին ներկայանում եմ 60-ականների սանրվածքով, եւ անգամ իմ նկարահանող խումբն է դա նկատում ու գնահատում: Կամ օրինակ, երբ այստեղ կազմակերպվում էր Սալվադոր Դալլի ցուցահանդեսը, Ֆրանսուհիներ էին եկել, եւ ես փորձել էի ֆրանսիական ոգով ներկայանալ, եւ այնքան ուրախ էի, որ այդ նույն ֆրանսուհին, որն ապրում էր Կաննում, գնահատեց ինձ, եւ դա ինձ համար իրոք մեծ գնահատական էր արտաքին տեսքի համար` սկզբում, բայց հաղորդման վերջում նրանք գնահատեցին այն ջերմ մթնոլորտը, որի ընթացքում բացահայտեցինք եւս մեկ «Երջանկության մեխանիկա»: Իսկ ինչ վերաբերում է հագուստներին ու կոշիկներին, ապա քանի որ մեկ-մեկ հնարավորություն է լինում ճամփորդելու կամ հյուրախաղերով արտերկիր մեկնելու, հենց կարողանում եմ, արտերկրից գնումներ եմ կատարում, որովհետեւ այնտեղ շատ ավելի հասանելի է գնումներ կատարելը, քան Հայաստանում: Ես միշտ չէ, որ ինձ թույլ եմ տալիս Երեւանի խանութներից գնումներ կատարելու: Բայց գաղտնիքը դրա մեջ չէ, այլ նրա, ինչպես քիչ առաջ ասացի, կիսաշրջազգեստը վերածել զգեստի, կամ շապիկը դարձնել շարֆիկ, կամ շարֆիկը դառնա շապիկ, ու գլխանոցը լինի պարանոցին, հետո պարանոցից սովորական վզնոցը դառնա գլխանոց ու այդպես շարունակ: Երբեմն ընկերուհիներս էլ չեն հասկանում, թե շատ հաճախ ինչը ինչի հետ փոխարինեցի: Բայց սկզբունքը` «երջանկության մեխանիկայի» մեջ եղել է հենց այդպիսին. որ ես ամեն օր լինեմ տարբեր, ինչպես որ իմ հյուրերն են տարբեր:

- Ո՞րն է եղել ձեր կյանքի ամենամեծ եթերային փորձը:

- Ամենամեծ եթերային փորձը ինձ համար եղել են այն տարիները, երբ որ ես 6 տարի շարունակ ուղիղ եթերով վարում էի առավոտյան ծրագիրը: Հանրայինն էլ իր տեսակով հաճախ տալիս է հաղորդումներ` հաղորդավարների վարելու եւ չի խորանում այնքան այդ մարդու տեսակի մեջ, որ հասկանա, որ արդյո՞ք նա կարող է այդ ծրագիրը բարձրացնել իր ուսերին: Եվ այստեղ կա երկու ճանապարհ. կամ դու տապալվում ես, ինչպես որ շատ-շատերի մոտ է եղել, կամ դու կարողանում ես ամրացնել քո ոտքի մկանները, ամրացնել ուղեղիդ մկանները, եւ ավելացնել ուղեղիդ ծալքերը, որպեսզի կարողանաս հաղթահարել: Եվ իմ բոլոր թերություններով հանդերձ, ես պիտի ասեմ, որ երբեւիցե ես չեմ մտել այն հաղորդման մեջ, որը ինձ կարող էր բացասական բաներ փոխանցել: Օրինակ` կենցաղային մտածողությամբ ծրագիր ես չեմ սիրում: Թվում է, թե ընտանիքը ինչ է, եթե ոչ կենցաղ: Բայց ես ընտանիքների մեջ փորձել եմ գտնել ոչ թե նրանց կեղտոտ, զզվելի կոնֆլիկտները, այլ նրանց կյանքի փիլիսոփայությունը, կամ, այլ կերպ ասած, նրանց «Երջանկության մեխանիկան»:

- Նազենի, դուք ձեզ առաջնահերթ համարում եք դերասանուհի, հաղորդավար, թե ...

- Գիտեք, նույնն է, որ ասեք, ավելի շատ Նազենի եմ, թե Հովհաննիսյան: Անշուշտ Նազենի Հովհաննիսյան: Կարnazeni2 ժամանակ, երբ փորձում էին հասկանալ, թե դերասանական արվե՞ստն է մոտ իմ հոգուն, թե՞ հեռուստատեսությունը. երկուսն էլ սինթետիկ արվեստ են, երկուսն էլ իրենց մեջ ներառում են ամեն ինչ, այնտեղ կա եւ երաժշտություն եւ դերասանական արվեստ եւ հաղորդավարի վարպետություն եւ ամեն բան: Եթե ասում եք, որն եմ ես, ապա եւ դերասան եմ, որը սիրում է խաղալ բեմում, որովհետեւ թատրոնը ես շատ եմ սիրում, այն իմ առաջին տունն է եղել, թատրոնն ամենաազնիվն է բոլոր արվեստներից, եւ հաղորդավարուհի, որն էլի հեռուստատեսություն է սիրում, հեռուստատեսության մոգական հմայքն ու ինքնամշակման անսպառ պրոցեսը ու հաճույքով իր աշխատանքն է կատարում:

- Նազենի, իսկ դուք այսօր գո՞հ եք ձեր վաստակած գումարից:

- Ես շատ չեմ վաստակում, եթե դա համաշխարհային մասշտաբով համեմատելու լինենք, ուղղակի ծիծաղելի է:

- Բայց ասում են, որ Հայաստանում, դուք ամենաբարձր վարձատրվող հաղորդավարուհիներից մեկն եք:

- Ոչ, դա այդպես չէ:

- Իսկ Հանրայինու՞մ:

- Ոչ, Հանրայինում էլ այդպես չէ, կան հաղորդավարներ, սերիալի դերասաններ կան, որոնք ինձնից շատ ավելի շատ են վարձատրվում, եւ ես դրանից վատ չեմ զգում: Ես այդքան վատ չեմ վարձատրվում, որքան որ իմ ծախսերն են շատ: Պարզապես Հայաստանում ապրելն է շատ թանկ:

- Նազենի, գիտեմ, որ մեքենա եք վարում: Իսկ ինչ մակնիշի մեքենա է, եւ ե՞րբ եք գնել այն:

- Ես այն գնել եմ 2007թթ.-ին, սեւ գույնի Տոյոտա մակնիշի մեքենա է, շուտ կեղտոտվող, շուտ փոշոտվող, բայց շատ հարմար մեքենա է, եւ կարեւորը, որ իմ կյանքի արագությանը դիմանում է:

- Իսկ ի՞նչ նախասիրություններ ունեք:

- Դրանք շատ են, թեեւ դոմինանտ են երաժշտությունն ու գրականությունը, բայց չեմ սիրում, երբ ասում են որպես նախասիրություն սիրում եմ ընթերցանությունը: Դա պետք է լինի առավոտյան լվացվելու, սանրվելու պես մի բան, դա քո հիգիենայի մի մասն է: Երբ որ ասում են, վայ ժամանակ չունեմ, ծիծաղս գալիս է, ի՞նչ է նշանակում ժամանակ չունեմ: Երբ որ ժամանակ ունես սոցիալական կայքերում ժամանակ վատնելու, ուրեմն բարի եղիր, գտիր ժամանակ որեւէ գրքի մեջ երկու տող գտնելու:

- Իսկ քո սեղանին ի՞նչ գրքեր կան դրված:

- Ամենատարբեր: Իսկ վերջերս, արդեն խոսքին վերաբերող, որովհետեւ բեմական խոսք, խոսքի կուլտուրա առարկան եմ դասավանդում Երեւանի թատրոնի եւ կինոյի պետական ինստիտուտում եւ ուզում եմ միշտ զինված լինել...

- Այդուհանդերձ, ո՞ր հեղինակներին ես առավել նախընտրում:

- Երբ ես փոքր էի, ինչպես բոլոր դպրոցականները, խելագարվում էի արտասահմանյան գրականության համար. Մարկ Տվենից, մինչեւ Ռիչարդ Բախ, Դյումա, Ռեմարկ... . ինձ համար շատ հետաքրքիր էր, չկարդալ Գարսիա Մարկեսի «100 տարվա մենությունը», որի միայն վերնագիրը ամեն ինչ ասում է, չի լինի, չկարդալ Գոգոլ, նույնպես հնարավոր չէ. թատերական ինստիտուտը ընդհանրապես ունի մի գերագույն պահանջ` ընթերցանություն, սկսած սկսած Շեքսպիրից մինչեւ Շիլլեր, պարտավոր ես ընթերցելու ու քո տեսակը ձեւավորելու նաեւ այդ միջոցով...

- Քանի որ կամաց-կամաց մոտենում ենք Ամանորին, հետեւաբար հետաքրքիր կլիներ իմանալ, թե ինչ խորհուրդ ունի Ամանորը Նազենի Հովհաննիսյանի համար:

- Այդ տոնը, ըստ իս, իր մեջ մոգական ու կախարդական մի բան ունի. (այն բոլորիս հիշեցնում է մեր մանկությունը): Մանկությունից Ամանորը շատ յուրօրինակ տոն է եղել, որովհետեւ տանը բոլորը միասին պատրաստվում էին. ես հիշում եմ, որ մանդարինները թղթերի մեջ փաթաթում էին, որ չփչանա, հետո հանում էին, հետո նվերներն էին թաքուն դնում բարձերի տակ, բոլորը միասին սեղան էին պատրաստում. մի խոսքով` Ամանորը կոնկրետ շատ ընտանեկան ու շատ կարեւոր տոն է ինձ համար: Իհարկե, աշխարհում եւ մեր տոնացույցում էլի շատ կարեւոր տոներ կան, բայց Ամանորը միանշանակ ընտանեկան տոն է:

- Իսկ Ամանորը ինչպե՞ս եւ որտե՞ղ է դիմավորում Նազենի Հովհաննիսյանը` Հայաստանում, թե…

- Դե, եթե Հայաստանում են լինում, ապա միանշանակ Ամանորը դիմավորում եմ իմ ընտանիքի հետ: Դա անպայման սկսվում է բնակարանի մաքրությունից մինչեւ մնացած գործերը, գուցե Ամանորյա սեղանը լինի սիմվոլիկ, բայց բնակարանը պետք է լինի շատ մաքուր: Եվ այն կիսատ գործերը, որը չես հասցրել կենցաղի հետ կապված, անպայման այդ օրը պետք է հասցնեմ: Ես իսկապես շատ եմ սիրում Ամանորը անցկացնել մեր տանը, որովհետեւ մայրիկս իր ավանդական պասուց տոլման է պատրաստում: Եվ ընդհանրապես հայկական կերակրատեսակներից ավելի շատ տոլմա եմ սիրում, նամանավանդ որ, Ամանորյա տոլման, որը բոլորի տանն էլ այդ օրերին շատ համեղ է լինում, որովհետեւ այն մի երկու օր էլ մնում է ու ավելի համեղ է լինում: Մեկ էլ շատ եմ սիրում հայրիկիս կտրատած երշիկեղենը, որովհետեւ ինքը ուրիշ ձեւով է կտրատում` շատ բարակ ու գեղեցիկ. մեքենայից լավ է կտրատում, եւ մեր տանը այդպիսի ավանդույթ կա, որ երշիկեղենը անպայման պետք է կտրատի հայրիկը:

nazeni-1-in- Եվ ամենակարեւորը` ո՞վ է զարդարում տոնածառը: Ո՞Ւմ մոնոպոլիան է այդ գործը:

- Դե, իհարկե, ես, ուրիշ ո՞վ պիտի զարդարի: Դա իմ մոնոպոլիան է , եւ ես շատ ավտորիտար եմ այդ հարցում եւ որեւէ մեկին թույլ չեմ տալիս այդ գործով զբաղվելու, ներում-բեկում չկա: Դրա համար անցյալ տարի, քանի որ շատ քիչ էր ժամանակը, դեկտեմբերի 29-ին նոր տոնածառ եմ զարդարել: Իսկ զարդարման պրոցեսը շատ տարերային է, քանի որ շատ եմ սիրում իմպրովիզներ անել: Օրինակ` անցյալ տարվա տոնածառը նույնպես շատ հետաքրքիր տեսք ուներ. մի մասը լրիվ խաղալիքներով էի զարդարել` ձմեռպապիկներ, մեծ շարեր, փափուկ խաղալիքներ, իսկ տոնածառի մյուս կեսը դիմակներով էի զարդարել. ունեմ վենետիկյան կառնավալային դիմակներ, որոնց շնորհիվ մեր տոնածառը յուրօրինակ տեսք էր ստացել:

- Իսկ ի՞նչ խենթություններ եք անում այդ օրերին:

- Գիշերը ինչքան տեղ հասցնում գնում ենք, եթե, իհարկե, Հայաստանում եմ, եթե ոչ, ապա կարող է ընկերներով որոշենք, վեր կենանք ու գնանք Նոր տարին ինչ-որ մի տեղ դիմավորելու: Բայց հավատացեք, որ Ամանորը ամենալավը անցնում է Հայաստանում:

- Բոլոր դեպքերում, այս տարի Հայաստանում կլինե՞ս, թե՞ հնարավոր է` արտերկրում դիմավորես Նոր տարին:

- Հավանաբար, Ամանորին այստեղ կլինեմ:

- Եվ վերջում, Ամանորի նախաշեմին ի՞նչ կմաղթեք «Զարուհի» ամսագրի ընթերցողներին եւ բոլոր-բոլորին:

- Նախ ասեմ, որ «Զարուհին» իրականում ամսագիր է` կարդալու համար, բայց քանի որ Ամանորյա թողարկում է լինելու, ես «Զարուհուն» կմաղթեմ նոր հետաքրքիր էջեր. թող քանակապես էջերը ավելանան, բովանդակայինն էլ ավելի ամրանա, նամանավանդ որ, շատ հաճախ տարբեր ամսագրեր փորձում են պարզ լեզվով ներկայանալ, որպեսզի հասանելի լինեն: Բայց այս դեպքում, թող ամսագիրը դնի բարձր նշաձող եւ հասանելի լինի ընթերցողին ու հասարակությանը: Այնպես որ, թող լինեն հետաքրքիր ծավալուն տեղեկատվությամբ նոր էջեր, որոնք որ կլցնեն մեր առօրյան:


Հանդիպումը` ԳԱՅԱՆԵ ԶԱՐԳԱՐՅԱՆԻ

Մեկնաբանել


Անվտանգության կոդ
Վերաբեռնել

TOP 20

Վերջին մեկնաբանվածները

Նորություններ

Արդեն կրպակներում

Հումոր

humor

levgroup

poqrikner.am

poqrikner

Miss & Mister Z

miss-z

Коллекции КП

Մեր էջը Facebook-ում